Πολυμήδη Χούτου
Η Ελλάδα ξανά και ξανά γίνεται πεδίο καταστροφής, όπου οι φωτιές καίνε ολόκληρα δάση, σπίτια και ζωές, αποκαλύπτοντας μια τραγική αδυναμία του κράτους να προστατεύσει τους πολίτες και το φυσικό περιβάλλον.
Η πρόσφατη πυρκαγιά που έκαψε δάση, σπίτια, καλλιέργειες και ολόκληρες περιοχές αποκαλύπτει μια θλιβερή πραγματικότητα. Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια συνεχόμενη, οικολογική και κοινωνική κρίση που δεν αντιμετωπίζεται με λόγια και διαγγέλματα, αλλά με ουσιαστικές πολιτικές και αποφασιστικές δράσεις.
Το φαινόμενο των πυρκαγιών δεν είναι απλώς μια φυσική καταστροφή, αλλά αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, κομματικής ανεπάρκειας και οικονομικών συμφερόντων που επιδιώκουν το κέρδος από το καμένο δάσος.
Στην Ελλάδα, η πρόληψη αποτελεί είδος πολυτελείας. Τα έργα αντιπυρικής προστασίας, όπως αντιπυρικές ζώνες, καθαρισμοί δασικών δρόμων, συστήματα παρακολούθησης και πυροφυλάκια, παραμένουν είτε στα χαρτιά είτε κακοδιαχειρίζονται.
Οι κυβερνήσεις, αντί να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα με σοβαρότητα, προβάλλουν εικόνες και προγράμματα που συχνά καταλήγουν σε φωτογραφικές επιδείξεις, χωρίς ουσιαστική υλοποίηση. Αναπαράγουν την εικόνα ενός κράτους που «παλεύει» με τα ακραία φαινόμενα, ενώ στην πράξη η πυρκαγιά βρίσκει κάθε χρόνο το ίδιο έδαφος για να φουντώσει. Η επιστημονική γνώση και η μακροπρόθεσμη διαχείριση των δασών παραμένουν άγνωστες λέξεις, και η αναδάσωση γίνεται μια επικοινωνιακή φιέστα, αντί για μια σοβαρή και συνεχόμενη διαδικασία
.Οι εμπρηστές του κέρδους βλέπουν το δάσος ως οικόπεδο, και τους φυσικούς πόρους ως ευκαιρία για άμεσο κέρδος, αγνοώντας την τεράστια κοινωνική και περιβαλλοντική αξία τους
Αντίστοιχα, η ασύδοτη ιδιωτική οικονομία και οι διαχειριστές δικτύων ενέργειας επιδιώκουν το κέρδος, παραβιάζοντας κανονισμούς και εγκαταστάσεις, αφήνοντας φθαρμένα καλώδια και ακαθάριστη βλάστηση που μπορούν να γίνουν σπίθες καταστροφής. Η κοινωνικοποίηση της καταστροφής και η ιδιωτικοποίηση του κέρδους αποτελούν την ουσία μιας παθογένειας που διαπερνά το πολιτικό και οικονομικό σύστημα.
Αυτή η κερδοσκοπική νοοτροπία, που κοινωνικοποιεί την καταστροφή και ιδιωτικοποιεί το κέρδος, πρέπει να τερματιστεί.
Ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, αντί να ενεργούν με σχέδιο και συνέχεια, εμφανίζονται μόνο σε στιγμές κρίσης, φωτογραφίζονται και μετά εξαφανίζονται. Η πολιτική ευθύνη δεν ασκείται με εντυπωσιακές εικόνες και ευχολόγια, αλλά με συγκεκριμένα μέτρα και λογοδοσία. Η αποστολή του κράτους δεν περιορίζεται στην απομάκρυνση των κατοίκων μέσω του 112, αλλά στην ολοκληρωμένη διαχείριση και πρόληψη των πυρκαγιών. Η εκκένωση σώζει ζωές, αλλά δεν αποτελεί λύση σε ένα πρόβλημα που απαιτεί συστηματική και επιστημονική αντιμετώπιση.
Η κυβέρνηση, αντί να περιορίζεται σε εφήμερες ενέργειες, οφείλει να αναλάβει την πολιτική ευθύνη και να επενδύσει στη μακροπρόθεσμη προστασία της χώρας. Πρέπει να διακοπεί ο φαύλος κύκλος της διαχείρισης έκτακτης ανάγκης που βασίζεται σε εκκενώσεις και εικόνες από τηλεοράσεις.
Η Ελλάδα χρειάζεται μια ριζική αλλαγή στη φιλοσοφία και την πρακτική της διαχείρισης των δασών και των φυσικών πόρων. Σύμφωνα με τις προτάσεις του Πολιτικού Φορέα της ”Ελλήνων Συνέλευσις”, το πυροσβεστικό σώμα πρέπει να αναβαθμιστεί ριζικά με σύγχρονα μέσα και εκπαιδευμένα στελέχη, που θα έχουν τον απαραίτητο ρόλο στην πρόληψη και την άμεση επέμβαση. Θα πρέπει να κατασκευαστούν και να διατηρούνται σε άρτια κατάσταση αντιπυρικές ζώνες, πυροσβεστικά κέντρα με τεχνολογία αιχμής, και να αξιοποιηθούν οι ελληνικοί δορυφόροι για συνεχή παρακολούθηση.
Επιπλέον, η πολιτεία οφείλει να διασφαλίσει στους πυροσβέστες μισθούς και ασφαλιστικές καλύψεις που θα τους επιτρέπουν να επιτελούν το έργο τους απρόσκοπτα και με αξιοπρέπεια. Η διαχείριση των δασών πρέπει να γίνει με επιστημονική και οικολογική σοβαρότητα, με μικτά δάση και λιγότερο εύφλεκτα είδη, αποσκοπώντας στην μακροπρόθεσμη διατήρηση της φυσικής κληρονομιάς. Καθαρές λύσεις, όχι επικοινωνιακές φιέστες.
Η καταπολέμηση της πυρκαγιάς δεν είναι μόνο θέμα τεχνολογίας και πόρων, αλλά και πολιτικής βούλησης. Η Ελλάδα χρειάζεται μια πολιτική που θα στηρίζεται στην πρόληψη, στη διαφάνεια, στη λογοδοσία και στον σεβασμό προς το φυσικό περιβάλλον. Τα συμφέροντα που βλέπουν το δάσος ως εμπόδιο και τις φωτιές ως επιχειρηματική ευκαιρία πρέπει να απομονωθούν. Η καταστροφή μπορεί να ξεκινά από μια σπίθα, αλλά η εθνική καταστροφή ξεκινά από την εγκατάλειψη, την κομματική μικροπολιτική και την πολιτική αδιαφορία.
Οι πολίτες δεν πρέπει να είναι απλώς παθητικοί αποδέκτες της καταστροφής, αλλά ενεργοί συμμετέχοντες στον αγώνα για μια ασφαλέστερη Ελλάδα. Μόνο με αποφασιστικές και συστηματικές ενέργειες, με πολιτική πρωτοβουλία, κοινωνική ευθύνη και διαφάνεια μπορούμε να προστατεύσουμε το μέλλον της Ελλάδος και τις επόμενες γενιές από τις καταστροφικές φωτιές που απειλούν την φυσιολογία μας και το ίδιο το μέλλον μας.
