Πολυμήδη Χούτου
Όταν η προεκλογική εκστρατεία των κομμάτων γίνεται προσβολή της νοημοσύνης των πολιτών….
Μπήκαμε ξανά σε προεκλογική περίοδο και όπως συμβαίνει κάθε φορά, τόσο τα παλιά όσο και τα νέα κόμματα που εμφανίζονται λίγο πριν από τις κάλπες επιδίδονται σε έναν διαγωνισμό υποσχέσεων. Δεν λένε αυτά που μπορούν πραγματικά να κάνουν· λένε αυτά που θέλουν να ακούσουν οι ψηφοφόροι. Σαν να πιστεύουν ότι προεκλογική εκστρατεία σημαίνει κανονικό δούλεμα του λαού.
Μοιράζουν υποσχέσεις που δεν πρόκειται να υλοποιηθούν ποτέ.
Και αν κρίνει κανείς από όσα διαρρέουν, έχουν ήδη αποφασίσει να πουλήσουν άφθονο πολιτικό παπατζιλίκι, ελπίζοντας ότι για άλλη μία φορά οι πολίτες θα το καταπιούν αμάσητο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η συζήτηση για πιθανή κατάργηση του νόμου που επιτρέπει τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Αυτό όμως που η κυβέρνηση αποφεύγει να πει καθαρά είναι ότι τον συγκεκριμένο νόμο τον ψήφισε επειδή αποτελούσε απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Δηλαδή τώρα τι ακριβώς μας λένε; Ότι είναι έτοιμοι να πετάξουν στα σκουπίδια τα ευρωπαϊκά ιδεώδη, στα οποία υποτίθεται ότι ορκίζονται πίστη, και να περιφρονήσουν χωρίς δεύτερη σκέψη τις απαιτήσεις των ευρωπαϊκών θεσμών, μόνο και μόνο για λίγα προεκλογικά ψηφαλάκια;
Αντίστοιχη υποκρισία παρατηρείται και στο μεταναστευτικό.
Οι θέσεις των ελληνικών κομμάτων είναι θολές, αντιφατικές και απολύτως προσαρμοσμένες στην εκλογική πελατεία που στοχεύει το καθένα.
Την ίδια στιγμή, προωθείται η ενσωμάτωση των λαθρομεταναστών στον ελληνικό πληθυσμό, ενώ το ζήτημα συνδέεται ευθέως και με το δημογραφικό. Και μέσα σε όλο αυτό, πολλοί πολίτες έχουν την αίσθηση ότι ο μετανάστης απολαμβάνει περισσότερα δικαιώματα και μεγαλύτερη προστασία από τον ίδιο τον Έλληνα πολίτη, ο οποίος βλέπει το κράτος να τον θυμάται μόνο όταν έρχεται η ώρα να πληρώσει φόρους, χαράτσια και λογαριασμούς.
Βέβαια, το παπατζιλίκι δεν περιορίζεται μόνο στα λεγόμενα ”δικαιωματικά” ζητήματα. Το ίδιο έργο παίζεται και στην οικονομία, εκεί όπου οι πολίτες βιώνουν καθημερινά την πίεση, την ακρίβεια και την ανασφάλεια.
Ακούμε ξανά για επαναφορά της 13ης σύνταξης και του 13ου μισθού. Ακούμε επίσης για περιορισμό της υπερβολικής φορολογικής επιβάρυνσης των ελεύθερων επαγγελματιών.
Ωραία όλα αυτά στα λόγια. Στην πράξη όμως τι ακριβώς σχεδιάζουν;
Θα ρίξουμε κλήρο για το ποιος θα ευνοηθεί τελικά; Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι μισθωτοί ή οι συνταξιούχοι του Δημοσίου; Ή μήπως θα στηθεί διαγωνισμός για το ποια κοινωνική ομάδα αξίζει μεγαλύτερη κρατική εύνοια, την ώρα που όλοι μαζί στενάζουν κάτω από το ίδιο βάρος;
Και ενώ οι πολίτες παλεύουν να βγάλουν τον μήνα, το κράτος συνεχίζει να μοιράζει αδιανόητα ποσά σε «εταιρείες συμβούλων», οι οποίες έχουν λάβει πάνω από 1,7 δισεκατομμύρια ευρώ για «συμβουλευτικές υπηρεσίες» αμφίβολης ποιότητας, χρησιμότητας και αποτελεσματικότητας.
Αντί να γίνουν πραγματικές παρεμβάσεις για να πέσουν οι τιμές στα βασικά προϊόντα, επιλέγουν να στήνουν εφαρμογές και επικοινωνιακά τεχνάσματα που απλώς επιβεβαιώνουν αυτό που ήδη γνωρίζει ο κάθε πολίτης όταν πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ, ότι τα πάντα έχουν ακριβύνει δραματικά.
Σε κάθε περίπτωση, ας το καταλάβουν καλά. Οι εποχές που μπορούσαν να αντιμετωπίζουν τους πολίτες ως εύπιστο ακροατήριο έχουν τελειώσει.
Δεν μπορούν να συνεχίσουν να στήνουν προεκλογικές παραστάσεις, να μοιράζουν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα και να παίζουν με τα δικαιώματα, το μεταναστευτικό, την οικονομία και την καθημερινή αγωνία του κόσμου, μόνο και μόνο για να αρπάξουν λίγες ψήφους παραπάνω.
Ο πολίτης γνωρίζει, κρίνει και συγκρίνει. Βλέπει ποιος λέει σήμερα το ένα και αύριο το αντίθετο. Βλέπει ποιος βαφτίζει την εξαπάτηση ”πολιτική” και το ψέμα ”πρόγραμμα”.
Και όσο συνεχίζουν να επενδύουν στο παπατζιλίκι, τόσο θα μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στην κοινωνία και σε ένα κομματικό σύστημα που έχει μάθει να επιβιώνει μέσα από την κοροϊδία, την υποκρισία και την προσβολή της νοημοσύνης των πολιτών.
Ίσως γι’ αυτό ένα τεράστιο ποσοστό της κοινωνίας, που ξεπερνά το 68%, δεν πηγαίνει καν να τους ψηφίσει. Και αν αυτό το 68% συνειδητοποιήσει τη δύναμή του, αν πάψει να αντιμετωπίζει την αποχή ως αδράνεια και τη μετατρέψει σε συνειδητή πολιτική στάση, τότε το μήνυμα προς ολόκληρο το κομματικό σύστημα θα είναι εκκωφαντικό.
Γιατί τη στιγμή που οι πολίτες αρνούνται να νομιμοποιούν με τη σιωπή τους το ίδιο φθαρμένο και αναξιόπιστο πολιτικό προσωπικό, τα καθεστωτικά κόμματα θα βρεθούν αντιμέτωπα με τη μεγαλύτερη κρίση αξιοπιστίας και ύπαρξης που γνώρισαν ποτέ.
Αν θέλουν πραγματικά να απευθύνονται σε ελεύθερους ανθρώπους και όχι σε χειραγωγήσιμους αριθμούς, ας σταματήσουν τις φτηνές υποσχέσεις και ας πουν επιτέλους την αλήθεια. Διαφορετικά, ας είναι έτοιμοι να εισπράξουν όχι απλώς την αγανάκτηση, αλλά την πλήρη πολιτική απαξίωση που οι ίδιοι καλλιεργούν μεθοδικά εδώ και χρόνια.
Ως εδώ.
Φτάνει πια.
