Μαρία Σαμίου
Σοβαρά ερωτήματα και πολιτικές αντιδράσεις προκαλεί η απόφαση για καταβολή περίπου 1,8 εκατομμυρίων ευρώ από το Υπουργείο Μετανάστευσης προς την εταιρεία ΤΕΡΝΑ, για έργο στη Χίο που τελικά δεν προχώρησε. Η υπόθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα, καθώς στο δημόσιο διάλογο έχει τεθεί και το ζήτημα συγγενικής σχέσης της εταιρείας με το περιβάλλον του Υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη.
Το έργο αφορούσε τη δημιουργία δομής στη θέση «Θόλος», ωστόσο από την αρχή προέκυψαν σοβαρά νομικά ζητήματα, καθώς η έκταση ανήκε στον Δήμο Χίου και όχι στο Δημόσιο. Το Πρωτοδικείο Χίου φέρεται να επιβεβαίωσε την κυριότητα του Δήμου, οδηγώντας ουσιαστικά στην ακύρωση του έργου.
Παρά το γεγονός ότι η κατασκευή δεν υλοποιήθηκε, η ΤΕΡΝΑ προχώρησε σε διεκδίκηση αποζημίωσης για δαπάνες που σχετίζονται με μελέτες και προπαρασκευαστικές εργασίες. Τελικά, το ποσό εγκρίθηκε και καταβλήθηκε, γεγονός που έχει προκαλέσει έντονη κριτική, καθώς πρόκειται για σημαντικού ύψους δημόσιους πόρους.
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκεται και η πληροφορία ότι οι αξιώσεις της εταιρείας είχαν απορριφθεί επανειλημμένα από αρμόδια υπηρεσιακά στελέχη στο παρελθόν, πριν τελικά εγκριθούν. Η αλλαγή αυτή έχει δημιουργήσει εύλογες απορίες για τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν και τους λόγους που οδήγησαν στην τελική απόφαση.
Επιπλέον, οι αναφορές στη συγγενική σχέση μεταξύ της ιδιοκτησίας της εταιρείας και του οικογενειακού περιβάλλοντος του Υπουργού Εξωτερικών εντείνουν τη δυσαρέσκεια των πολιτών, με την κοινή γνώμη να ζητά πλέον ξεκάθαρες απαντήσεις για ενδεχόμενη σύγκρουση συμφερόντων.»
Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο διασφαλίστηκε το δημόσιο συμφέρον σε μια υπόθεση όπου ένα έργο δεν υλοποιήθηκε, αλλά το κόστος του καλύφθηκε. Η ανάγκη για διαφάνεια και σαφείς απαντήσεις φαίνεται πιο επιτακτική από ποτέ.Γιατί δεν ελέγχεται η πολιτική ηγεσία για την ανάθεση έργου σε έκταση που δεν της ανήκε; Γιατί οι φορολογούμενοι πρέπει να πληρώσουν το «λάθος» του Υπουργείου, εξασφαλίζοντας τα κέρδη της ΤΕΡΝΑ; Είναι πλέον σαφές: Το «επιτελικό κράτος» είναι ένας μηχανισμός που παράγει φιάσκα για τους πολίτες και χρυσά συμβόλαια για τους εκλεκτούς της οικογένειας. Η λογοδοσία παραμένει άγνωστη λέξη για την «κυβέρνηση των αρίστων», που συνεχίζει να προκαλεί το δημόσιο αίσθημα χωρίς ίχνος ντροπής.
