Πολυμήδη Χούτου
Υπογεννητικότητα στην Ελλάδα: Μια Σιωπηλή Κρίση που Απαιτεί Πράξεις.
Η υπογεννητικότητα στην Ελλάδα δεν είναι ένα νέο φαινόμενο ούτε μια θεωρητική απειλή για το μέλλον, είναι πολιτική μεθόδευση. Είναι μια πραγματικότητα που εξελίσσεται εδώ και περίπου 40 χρόνια και πλέον επηρεάζει άμεσα τη δομή και τη βιωσιμότητα της χώρας.
Ο πληθυσμός μειώνεται σταθερά, οι γεννήσεις βρίσκονται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.
Σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδος, υπάρχουν χωριά που δεν έχουν καταγράψει ούτε μία γέννηση εδώ και χρόνια, γεγονός που αποτυπώνει την σταδιακή ερήμωση και την κοινωνική αποδυνάμωση.
Για να διατηρηθεί ένας πληθυσμός σταθερός απαιτείται δείκτης γονιμότητας 2,1 παιδιά ανά γυναίκα. Η Ελλάδα βρίσκεται πολύ κάτω από αυτό το όριο εδώ και δεκαετίες, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο όπου κάθε γενιά είναι μικρότερη από την προηγούμενη. Λιγότερες γεννήσεις σήμερα σημαίνουν λιγότεροι γονείς αύριο και ακόμη λιγότερα παιδιά στο μέλλον. Αν αυτή η πορεία συνεχιστεί, έως το 2050 ο πληθυσμός της χώρας εκτιμάται ότι θα περιοριστεί περίπου στα 7,5 εκατομμύρια, ενώ η γήρανση θα ενταθεί δραματικά, με πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού να είναι άνω των 65 ετών.
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι αποτέλεσμα ενός μόνο παράγοντα. Η οικονομική κρίση των προηγούμενων ετών, η αβεβαιότητα για το μέλλον, η μετανάστευση 880 χιλιάδων νέων κάτω των τριάντα ετών στο εξωτερικό, η καθυστέρηση της τεκνοποίησης σε μεγαλύτερες ηλικίες και η δυσκολία συνδυασμού εργασίας και οικογένειας έχουν συμβάλει καθοριστικά.
Παράλληλα, η υποστήριξη της μητρότητας και της οικογένειας από το ελληνικό κράτος παραμένει ανεπαρκής, συν τοις άλλοις η τεκνοποίηση θεωρείτε ”φορολογικό τεκμήριο΄΄, ενώ το υγειονομικό και μαιευτικό δίκτυο δεν είναι ισόρροπα κατανεμημένο σε όλη τη χώρα.
Την ίδια στιγμή, η υπογονιμότητα παραμένει ένα υποτιμημένο ζήτημα, καθώς πολλά ζευγάρια δεν έχουν την οικονομική ή θεσμική στήριξη για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, επωμιζόμενα σημαντικό ψυχολογικό και οικονομικό βάρος.
Οι συνέπειες αυτής της κατάστασης είναι ήδη ορατές και θα ενταθούν τα επόμενα χρόνια. Η γήρανση του πληθυσμού αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς, το εργατικό δυναμικό μειώνεται και η πίεση στο ασφαλιστικό σύστημα γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη.
ΟΙ πολιτικές συζητήσεις των κυβερνώντων στο θέμα της υπογεννητικότητας συχνά παγιδεύονται ανάμεσα σε υπερβολές και υποβάθμιση του προβλήματος. Αυτό δείχνει ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση να λυθεί το πρόβλημα . Συν τοις άλλοις φέρνουν εκατοντάδες χιλιάδες αλλοδαπούς, αλλοεθνείς, προς αντικατάσταση πληθυσμού των Ελλήνων αυτοχθόνων.
Στην Ελλάδα, η στήριξη της οικογένειας παραμένει αποσπασματική, ενώ το κόστος απόκτησης και ανατροφής παιδιών συνεχίζει να λειτουργεί αποτρεπτικά. Η μητρότητα και η πατρότητα δεν αντιμετωπίζονται ως προτεραιότητα, αλλά ως ατομική ευθύνη, χωρίς το απαραίτητο πλαίσιο υποστήριξης.
Η Πολιτεία σήμερα δεν προσφέρει κοινωνική ασφάλεια και ποιοτική υποστήριξη, προκειμένου να ενθαρρύνει τους νέους να τεκνοποιήσουν….. Η Ελλάδα πεθαίνει
Δεν αρκεί πλέον η απλή διαπίστωση του προβλήματος. Απαιτείται πολιτική βούληση και στρατηγική. Μετάβαση σε ουσιαστική δράση, με σχέδιο και συνέπεια.
Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε αυτή την ”γενοκτονία” εναντίων του Έθνους μας…
Εμείς οι Έλληνες πολίτες πρέπει να δώσουμε ένα τέλος στις λάθος πολιτικές των κυβερνώντων της χώρας μας, για να υπάρξει στο μέλλον η συνέχεια του γένους μας.
ΔΕΣ ΕΔΩ
