Πολυμήδη Χούτου
Κυβερνητική λεηλασία την ώρα που η κοινωνία ασφυκτιά
Την ώρα που τα ελληνικά νοικοκυριά παλεύουν με την ακρίβεια, τη φορολογία και την καθημερινή επιβίωση, δισεκατομμύρια ευρώ δημόσιου χρήματος καταλήγουν στα ταμεία μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων μέσω των λεγόμενων «αποζημιώσεων».
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν έρθει στο φως, το ποσό των 1,3 δισεκατομμυρίων ευρώ έχει καταβληθεί σε μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες ως αποζημίωση για καθυστερήσεις σε δημόσια έργα, καθυστερήσεις που αποδίδονται στο ίδιο το κράτος.
Το μοντέλο είναι γνωστό και επαναλαμβανόμενο.
Το Δημόσιο αναθέτει έργα, όμως απαλλοτριώσεις, μελέτες και διοικητικές διαδικασίες καθυστερούν ή παγώνουν. Οι εργολάβοι προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη, διεκδικούν αποζημιώσεις εκατομμυρίων και τελικά ο λογαριασμός μεταφέρεται στον Έλληνα φορολογούμενο.
Έτσι δημιουργείται ένας μηχανισμός όπου οι κρατικές αδυναμίες μετατρέπονται σε πηγή τεράστιων κερδών για λίγους ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους, ενώ το δημόσιο ταμείο αδειάζει και η κοινωνία πληρώνει το κόστος.
Η κατάσταση αυτή αναδεικνύει τις σοβαρές παθογένειες του κομματικοπολιτικού συστήματος ανάθεσης και εκτέλεσης των δημοσίων έργων. Οι μεγάλες εταιρείες αποζημιώνονται ακόμη και όταν τα έργα δεν προχωρούν, ενώ οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις καλούνται να επιβιώσουν μέσα σε ασφυκτικές οικονομικές συνθήκες.
Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Τεχνικών Εταιρειών έχει καταγγείλει ότι οι νέες ρυθμίσεις ευνοούν αποκλειστικά έργα άνω των 100 εκατομμυρίων ευρώ, αφήνοντας εκτός εκατοντάδες μικρότερα έργα που υλοποιούνται σε ολόκληρη τη χώρα. Την ίδια στιγμή, οι μικρομεσαίες εργοληπτικές επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν μεγάλες αυξήσεις στο κόστος υλικών και λειτουργίας.
Ιδιαίτερα ερωτήματα προκαλεί το γεγονός ότι η σχετική διάταξη δεν συμπεριλήφθηκε στη δημόσια διαβούλευση του νομοσχεδίου κατά το διάστημα από 1 έως 15 Ιουνίου 2026. Παρ’ όλα αυτά, αφορά αποκλειστικά τα πολύ μεγάλα έργα, δημιουργώντας εύλογες αντιδράσεις και αίσθημα άνισης μεταχείρισης.
Ενώ ο Έλληνας πολίτης καλείται να πληρώνει φόρους, ακρίβεια, αυξημένα κόστη διαβίωσης και συνεχείς οικονομικές επιβαρύνσεις, το πολιτικό σύστημα επιλέγει να διαθέτει τεράστια ποσά σε λίγους και ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους. Οι κρατικές δυσλειτουργίες μετατρέπονται σε μηχανή παραγωγής εκατομμυρίων για τους λίγους, ενώ η κοινωνία παραμένει στο περιθώριο.
Από όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς που δρουν στο πολιτικό γίγνεσθαι της Χώρας, μόνο από έναν φορέα και συγκεκριμένα την Ελλήνων Συνέλευσις προτείνεται στο πρόγραμμά της η πλήρης διερεύνηση όλων των συμβάσεων, των διαγωνισμών, των αποζημιώσεων και της λειτουργίας των κρατικών μηχανισμών. Ειδικές επιτροπές ελέγχου, έρευνας και θεσμικής ανασυγκρότησης θα εξετάζουν τις διαδικασίες, θα καταθέτουν τεκμηριωμένες προτάσεις και θα εισηγούνται θεσμικές αλλαγές με στόχο τη διαφάνεια, τον έλεγχο της διοίκησης και την αποκατάσταση της ισονομίας.
Το ζητούμενο δεν είναι μόνο η αποκάλυψη των ευθυνών, αλλά η δημιουργία ενός συστήματος όπου το δημόσιο χρήμα θα υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο και όχι τα συμφέροντα των λίγων.
