Πολυμήδη Χούτου
Ραγδαίες εξελίξεις συγκλονίζουν το ήδη σαθρό οικοδόμημα της πολιτικής ζωής της χώρας μας, μετά τις παραιτήσεις του Μάκη Βορίδη, τριών υφυπουργών και του Γενικού Γραμματέα Αγροτικής Ανάπτυξης για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ένα σκάνδαλο που δεν αφορά μια ακόμη ”κακή διαχείριση’, αλλά μια βαθιά πληγή στο σώμα της δημόσιας διοίκησης και των θεσμών, με εκατομμύρια ευρώ σε επιδοτήσεις και αγροτικά κεφάλαια να έχουν κάνει φτερά.
Γνωστό το κόλπο του ξεπλύματος ευθυνών μέσω της γρήγορης διαδρομής παραιτήσεων. Μια πάγια τακτική των κομματικών μηχανισμών όταν το σκάνδαλο ”φουσκώνει” επικοινωνιακά, απομακρύνεται το πρόσωπο από το προσκήνιο, όχι για να λογοδοτήσει, αλλά για να ξεχαστεί. Το είδαμε με τον Καραμανλή μετά την τραγωδία στα Τέμπη, λίγο πριν τις εκλογές, και μετά ξανά υποψήφιος. Το βλέπουμε ξανά τώρα με τον Μάκη Βορίδη και το τεράστιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η υποτιθέμενη ”παραίτηση ευθιξίας” δεν πείθει κανέναν.
Στην επιστολή παραίτησης του, ο Μ. Βορίδης δηλώνει με προκλητική αυτοπεποίθηση: «ουδέν επιλήψιμο έχω πράξει». Και όμως …παραιτείται. Γιατί άραγε παραιτείται κάποιος που ισχυρίζεται ότι δεν φέρει καμία ευθύνη; Πως γίνεται να γνωρίζει το περιεχόμενο μιας δικογραφίας πριν καν την διαβάσει και να επιβεβαιώνει εκ των προτέρων την αθωότητά του;
Μήπως απλώς πρόκειται για ακόμη μια καλά σκηνοθετημένη κίνηση, ενός ακόμη ”καθαριστηρίου” για πολιτικά πρόσωπα, ώστε να περάσει στα ψιλά η ευθύνη και να συνεχίσει ανενόχλητο το κομματικό κατεστημένο να ασελγεί επάνω στα απομεινάρια του δημοσίου συμφέροντος;
Γιατί λοιπόν παραιτείται; Από τι ακριβώς; Μήπως παραιτείται απλώς για να διασωθεί πολιτικά; Ή μήπως για να προλάβει τις επόμενες αποκαλύψεις που έρχονται;
Το σκάνδαλο δεν τελειώνει με τις παραιτήσεις. Αντιθέτως, τώρα αρχίζει ο λογαριασμός. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη επιβάλει πρόστιμα ύψους 450 εκατομμυρίων ευρώ για την τετραετία 2019 – 2022. Μια ”τρύπα” που καλείται να καλύψει ο ελληνικός λαός, για ένα πάρτι διαχείρισης επιδοτήσεων και προγραμμάτων που τώρα βγαίνει στο φως.
Και αυτό είναι μόνο η αρχή. Να αναμένουμε έλεγχο και για την περίοδο 2023 – 2025 καθώς το ”φαγοπότι” όχι μόνο συνεχίστηκε, αλλά πιθανόν και να επεκτάθηκε με ακόμα πιο αδίστακτες μεθόδους.
Και αυτήν την φορά, οι έλεγχοι δεν θα περιοριστούν στους πολιτικούς και στα στελέχη των φορέων, αλλά θα επεκταθούν σε κάθε αγρότη και κτηνοτρόφο ξεχωριστά, με χρήση δορυφορικών συστημάτων και ψηφιακής ανάλυσης δεδομένων, ώστε να διαπιστωθεί τι δηλώθηκε και τι πραγματικά υπήρχε, και μάλιστα αναδρομικά 15 έτη πίσω.
Η λεγόμενη’ ‘παραίτηση” Βορίδη είναι μια επικοινωνιακή ομπρέλα. Δεν σημαίνει ούτε φυλάκιση, ούτε παραίτηση, από την βουλευτική ιδιότητα, ούτε αποποίηση ασυλίας, ούτε επιστροφή χρημάτων, ούτε στέρηση απολαβών ή προνομίων. Παραμένει βουλευτής, προστατευμένος, αλώβητος, σε ”αναμονή”. Όπως συμβαίνει πάντα με τα πρόσωπα του κομματικού κατεστημένου.
Και ποιος πληρώνει για όλα αυτά; Ο ελληνικός λαός. Η Ελλάς καλείται να καταβάλει τεράστια πρόστιμα επειδή οι πολιτικοί της διαχειρίστηκαν με ανικανότητα, αδιαφάνεια και πιθανή σκοπιμότητα κονδύλια ευρωπαϊκά και εθνικά. Χρήματα που προορίζονταν για την ελληνική παραγωγή και τον πρωτογενή τομέα, κατέληξαν να γίνουν αντικείμενο κομματικών συναλλαγών, πελατειακών σχέσεων και ευνοιοκρατίας.
Κι έπειτα, η ”αντιπολίτευση” ζητά προκαταρκτική επιτροπή. Από ποιους να συσταθεί; Από το ίδιο το σύστημα που συγκαλύπτει κάθε σκάνδαλο; Ποιος να ελέγξει ποιον όταν όλοι είναι βουτηγμένοι σε ένα κοινό καθεστώς συνενοχής και ανταλλαγών; Άλλη μια επιτροπή, άλλη μια ψευδοδιαδικασία που στο τέλος θα χρηματοδοτηθεί από εμάς, τους φορολογούμενους.
Πόσο ακόμη θα ανεχόμαστε τον εμπαιγμό;
Η ατιμωρησία έγινε νόμος. Το δίκαιο καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από θεατρινισμούς ”πολιτικής διαχείρισης” της αγανάκτησης. Οι θεσμοί δεν λειτουργούν, παρά μόνο για να διασώσουν τα κομματικά στελέχη. το δημόσιο χρήμα λεηλατείται, η χώρα διασύρεται διεθνώς, οι παραγωγοί απειλούνται με αναδρομικούς ελέγχους, και κανείς, απολύτως κανείς, δεν λογοδοτεί.
Αν αυτό δεν είναι καταστροφή της αγροτικής πολιτικής, τότε πώς θα την ορίσουμε;
Το τίμημα είναι τεράστιο και πολυεπίπεδο και κυρίως είναι συστηματική διάβρωση κάθε έννοιας δικαίου, από ένα σύστημα που μόνο αναπαράγει τον εαυτόν του, μέσω των ίδιων ανθρώπων, των ίδιων κομμάτων, των ίδιων μεθόδων. Ένα σύστημα που κρύβεται πίσω από ψευδοπαραιτήσεις, ψεύτικες συγνώμες και προσχηματικές διαδικασίες.
Υπάρχει λύση; Ναί, αλλά όχι εντός αυτού του καθεστωτικού συστήματος.
Για πρώτη φορά υπάρχει δομημένη, νομικά κατοχυρωμένη και πλήρως τεκμηριωμένη πρόταση διακυβέρνησης, με βάση την πραγματική κυριαρχία των πολιτών. Το όχημα που το φέρει αυτό στο φως είναι η Ελλήνων Συνέλευσις.
Η πολιτεία που οραματίζεται ο άνθρωπος δεν βασίζετε σε ιδεολογίες, προσωπολατρίες ή κομματικά συμφέροντα. Βασίζεται αποκλειστικά σε σταθερές και αναλλοίωτες αρχές δικαίου, σε αλήθειες που δεν επιδέχονται παραλλαγές.
Σε μια Δημοκρατική Πολιτεία κανείς δεν βρίσκεται πάνω από τον νόμο. Καμία εξουσία δεν μπορεί να λειτουργεί ανεξέλεγκτα και κανένας θεσμός δεν μένει στο απυρόβλητο. Η ισονομία δεν είναι θεωρητική έννοια, είναι καθημερινή και αυστηρή εφαρμογή.
Το δημόσιο χρήμα δεν αντιμετωπίζεται ως λάφυρο, αλλά ως ιερή παρακαταθήκη των πολιτών. Όσοι διαχειρίζονται τα κοινά οφείλουν να το κάνουν με διαφάνεια, σεβασμό και πλήρη επίγνωση των συνεπειών κάθε πράξης τους. Η κατάχρηση δεν είναι πολιτικό παράπτωμα, είναι πράξη ενάντια στο σύνολο των πολιτών και τιμωρείται ως τέτοια.
Στον πυρήνα αυτής της Πολιτείας βρίσκεται ο Νόμος της πλήρους επανόρθωσης Κάθε πράξη που παράγει ζημιά, υλική ή ηθική, οφείλει να συνοδεύεται από την αποκατάστασή της, πλήρη, απόλυτη και χωρίς εξαιρέσεις .Δεν συγκαλύπτεται το άδικο, δεν μοιράζεται σε όλους. Το αναλαμβάνει αυτός που το προκάλεσε.
Η ελευθερία σε αυτή την πολιτεία δεν είναι ασυδοσία. Είναι η δύναμη να πράττεις με επίγνωση και να αναλαμβάνεις την ευθύνη των συνεπειών σου.
Η διοίκηση δεν είναι εξουσία, είναι υπηρεσία. Και η Πολιτεία δεν είναι μηχανισμός επιβολής, είναι πεδίο έκφρασης των ανθρώπων της με αξιοπρέπεια, ισότητα και δικαιοσύνη.
Αυτή είναι η Πολιτεία των Ελλήνων. Μια Πολιτεία Δικαίου.
