Πολυμήδη Χούτου
Η επίσκεψη – παρωδία της Άνγκελα Μέρκελ στην Αθήνα το απόγευμα της Τετάρτης στις 17:10, ήταν ένα σκηνοθετημένο δράμα για επικοινωνιακά παιχνίδια. Μια ακόμη παρασιτική και υποκριτική πολιτική σκηνή, που εξευτελίζει τον όρο «ελευθερία» για να συγκαλύψει καθεστώτα ελέγχου, εξάρτησης και υποδούλωσης.
Οι μηχανισμοί της πολιτικής και των media συντονίστηκαν από κοινού. Η πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ εμφανίστηκε στην Λυρική σκηνή στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Το σκηνικό ήταν πιο οργανωμένο και από θεατρικό έργο. Ουρές συνδρομητών, επερχόμενη συγκίνηση και τίτλος βιβλίου; «Ελευθερία» – βαρύγδουπος όσο και ειρωνικός.
Η Μέρκελ μιλώντας για τις παιδικές μνήμες μιας «ανατολικής Γερμανίδας» που πίσω από τα σύρματα ονειρεύεται την Ελλάδα , εξωραΐζοντας την εικόνα χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, ήταν προφανές ότι η ελευθερία δεν ήταν παρά μια λέξη για καλλωπισμό.
Κάθε φορά που η Μέρκελ αναφέρεται στην ως το «Ελλάδα-λίκνο της Δημοκρατίας», επιχειρεί να σβήσει την δική της εμπλοκή στο ξερίζωμα του ελληνικού λαού την περίοδο του μνημονίου, για να κρύψει την ειρωνεία της δικής της πολιτικής. Γιατί όταν οι δικές της επιλογές στέρησαν από τους Έλληνες την ελευθερία τους, αυτή κρυβόταν πίσω από το προσωπείο της «στρατηγικής ανάλυσης» και «οικονομικής νομιμότητας». Και σήμερα φιλοξενείται στην Ελλάδα, η αυτουργός της οικονομικής και κοινωνικής μας γενοκτονίας.
Η ίδια η Μέρκελ, δίχως ίχνος αυτοκριτικής, δηλώνει στην συζήτηση με τον διευθυντή της «Καθημερινής» Αλέξη Παπαχελά, «Δεν είμαι εδώ για να ζητήσω συγγνώμη», μιλά για την «ευρωπαϊκή συνοχή», ενώ υπήρξε η αρχιτέκτονας της ελεγχόμενης διάλυσης των εθνικών οικονομιών της Ευρωζώνης, αρχής γενομένης από την Ελλάδα. Μιλά για δύσκολες αποφάσεις, ενώ ήταν η ίδια που ενέκρινε την επιβολή καταστροφικών μνημονίων, σφαγιασμού των εισοδημάτων και εκποίησης δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας.
Ολόκληρη η ομιλία της θύμιζε δικαστή που επιχαίρει για την ποινή που επέβαλε και τώρα επιστρέφει για να παρακολουθήσει τον κατάδικο να την ευχαριστεί.
Ο χρόνος και ο τόπος αυτής της εμφάνισης δεν είναι τυχαίος, λίγες εβδομάδες πριν την επέτειο της υπογραφής του πρώτου μνημονίου, σε περίοδο που επιχειρείται η εξομάλυνση των αρνητικών συνειρμών για την Μέρκελ στην ελληνική κοινή γνώμη.
Όμως, η ιστορία δεν σβήνεται με φώτα σκηνής. Ούτε η μνήμη εξαγοράζεται με θεαματικές συγγνώμες που δεν ειπώθηκαν. Η Ελλάδα ”πτώχευσε”, όχι επειδή έζησε πάνω από τις δυνατότητές της, όπως χυδαία επανέλαβαν οι ευρωτεχνοκράτες, αλλά επειδή έπεσε θύμα ενός καλά ενορχηστρωμένου οικονομικού πολέμου, όπου τα μνημόνια ήταν η νέα μορφή κατοχής, με τις κυβερνήσεις να υπογράφουν ως συνεργάτες της αποικιοκρατίας.
Η πραγματικότητα της μνημονιακής περιόδου δεν είναι πολιτική διαχείριση. Είναι μια σύγχρονη οικονομική γενοκτονία, με τεράστιες κοινωνικές απώλειες.
Πάνω από 600.000 νέοι Έλληνες μετανάστευσαν σε λιγότερο από 10 χρόνια.
Αυτοκτονίες χιλιάδων συνανθρώπων μας, με αποδεδειγμένη σύνδεση στην οικονομική πίεση και την απώλεια στέγης, εργασίας, αξιοπρέπειας. Σχολεία χωρίς θέρμανση, νοσοκομεία χωρίς γάζες, πολίτες χωρίς φάρμακα, σε μια χώρα που υπέγραφε πλεονάσματα.
Η Α. Μέρκελ στάθηκε αρχιτέκτονας της λιτότητας, επιβάλλοντας μνημόνια, κατασχέσεις, ελέγχους κεφαλαίων και επιτροπείες. Όμως, εκφράστηκε με ”θαυμασμό΄΄ για την Ελλάδα, δίχως ίχνος αναγνώρισης της συμμετοχής της στην διάλυσή της. Το μοτίβο είναι σαφές. Ο Έλληνας ως σύμβολο, αλλά ποτέ ως Κυρίαρχος της πατρίδας του….και χρησιμοποιεί μάλιστα στο βιβλίο της την λέξη Ελευθερία. Εδώ εντοπίζουμε το βάθος της προσβολής.
Η επιβολή των μνημονίων δεν ήταν μόνο λάθος διαχείριση. Ήταν πράξη εχθρική, βίαιη, απάνθρωπη.
Ο ελληνικός λαός δεν υπέγραψε ποτέ κανένα μνημόνιο. Δεν ερωτήθηκε, δεν ενημερώθηκε, δεν συναίνεσε. Οι υπογραφές μπήκαν από πρόσωπα που δεν εκπροσώπευαν ούτε την βούληση, ούτε την κυριαρχία του έθνους.
Τα μνημόνια διαδόθηκαν ως πολιτικά τετελεσμένα από τα ΜΜΕ, χωρίς δημόσια διαβούλευση ή εξήγηση των όρων. Δεν πέρασαν ποτέ από ουσιαστικό εθνικό δημοψήφισμα (το μοναδικό που έγινε το 2015, αγνοήθηκε).
Ο ελληνικός λαός είχε απορρίψει με συντριπτικό ποσοστό (61,3%) την συνέχιση των μνημονίων. Ο τότε πρωθυπουργός Α. Τσίπρας παραβίασε το ίδιο το αποτέλεσμα και μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ΝΑΙ, υπογράφοντας ακόμη πιο σκληρό μνημόνιο.
Αυτό δεν ήταν απλώς πολιτική εξαπάτηση. Ήταν ευθεία κατάλυση της Δημοκρατίας και της ίδιας της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.
Περιείχαν ρήτρες δουλείας, εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας και ανεξέλεγκτου εξωτερικού ελέγχου, οι οποίες δεν γνωστοποιήθηκαν ποτέ στον Έλληνα πολίτη όπως και δεν αποδείχθηκε ποτέ το ύψος του χρέους.
Ένας λαός που παραπλανήθηκε, φτωχοποιήθηκε και μετατράπηκε σε φορολογικό δούλο για 99 χρόνια, δεν μπορεί να θεωρείται ”ανοιχτός και φιλόξενος” προς εκείνους που επέβαλαν την νέα του σκλαβιά. Και το να δίνουμε βήμα και φιλοξενία σε πολιτικά πρόσωπα που έφεραν αυτά τα αποτελέσματα, είναι ιστορική αυτοταπείνωση.
Αυτή η χώρα δεν μπορεί να είναι τουριστικός σταθμός για τους δυνάστες της. Η εθνική αξιοπρέπεια δεν προσφέρεται ως είσοδος ελευθέρας σε όσους υπέγραψαν τον αφανισμό μας. Αντιθέτως, θα έπρεπε να είχε απαγόρευση εισόδου εφ’ όρου ζωής. Όχι τιμές, ούτε συνεντεύξεις, λογοδοσία και αποπομπή.
Όταν ο άνθρωπος αποκόβεται από την γνώση, του ποιος είναι, από το σύνολο της δύναμής του, τότε δεν ζει ελεύθερος, αλλά είναι ο σύγχρονος δούλος που απλώς επιβιώνει για να πληρώνει φόρους, λογαριασμούς και δόσεις. Και ενώ του τάζουν ”ελευθερία”, τον κρατούν αλυσοδεμένο σε χρέη, ψεύτικες επιλογές και ελεγχόμενη πληροφορία.
Η ελευθερία που ευαγγελίζονται τα κόμματα, οι οργανισμοί και τα θρησκευτικά δόγματα, είναι μια δήθεν ελευθερία, επιλεκτική, χειραγωγούμενη. Μιλούν για ”δικαιώματα” ενώ δεν αποδίδουν ποτέ την κυριότητα. Μιλούν για ”δημοκρατία” ενώ δεν αναγνωρίζουν την ισοτιμία και την ισοδυναμία του πολίτη μέσα στην πολιτεία.
Η Ελευθερία είναι Ισοδυναμία όλων των πολιτών να χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους σε μία αληθινή πολιτεία, όχι ως υπήκοοι αλλά ως κυρίαρχα δημιουργικά όντα.
Είναι η κατάσταση όπου ο άνθρωπος δεν εργάζεται ως δούλος για να επιβιώσει, αλλά δημιουργεί εντός του δημοκρατικού του Οίκου (Πολιτεία) παράγωντας έργο για τις επόμενες γενεές.
Εδράζεται στην Ισότητα, στην Ισοπολιτεία, στην Ισοδυναμία, στην ενότητα όλων των πολιτών και στην εφαρμογή των αξιακών αρχών, δηλ. στην ισόρροπη αξιοποίηση όλων των δυνάμεων του Ανθρώπου για το κοινό όφελος.
Μόνο σε μια Πολιτεία όπου ο ίδιος ο Πολίτης γνωρίζει την προέλευσή του και τον σκοπό του, συμμετέχει στην λήψη των αποφάσεων, διαχειρίζεται τον πλούτο και τους θεσμούς του, και μετέχει ισότιμα και ολικά στην κοινωνική και πολιτική ζωή, ….τότε μόνο μπορούμε να μιλάμε για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ με αποδεικτική διεργασία και όχι με προπαγανδιστικά λογύδρια.
