Πολυμήδη Χούτου
Ζούμε σε μια εποχή όπου οι περισσότεροι πολίτες αισθάνονται ότι η φωνή τους δεν ακούγεται. Οι θεσμοί που υποτίθεται ότι υπάρχουν για να προστατεύουν τον άνθρωπο είναι απομακρυσμένοι, ξένοι και αδιάφοροι. Πολλοί άνθρωποι νιώθουν ότι οι υποσχέσεις επαναλαμβάνονται από τις κυβερνήσεις, αλλά η ζωή τους δεν αλλάζει. Οι ανάγκες τους μένουν πίσω, η δικαιοσύνη ανύπαρκτη, γίνεται όλο και πιο δύσκολη η καθημερινότητά τους.
Έτσι, ένας μεγάλος αριθμός πολιτών καταλήγει να γυρίζει την πλάτη στις κάλπες. Όχι από τεμπελιά ή αδιαφορία, αλλά από βαθιά απογοήτευση και έλλειψη εμπιστοσύνης. Αυτή η απογοήτευση δεν είναι μεμονωμένη. Είναι συλλογική. Είναι κοινό βίωμα ανθρώπων που εργάζονται, που παλεύουν, που επιθυμούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια, αλλά βλέπουν ότι το καθεστώς με την άθλια διαχείριση των κομματικών κυβερνήσεων δεν τους σέβεται.
Όλα αυτά τα χρόνια, το καθεστώς που λιμνάζει στην χώρα μας, αποτυπώνει αυτή την απαξίωση που έχει προκαλέσει σε εμάς τους πολίτες, σε ένα ποσοστό που το ονομάζει ”αποχή” όπου το παρουσιάζει όπως τους βολεύει, το μετράει όπως θέλει και το οικειοποιείται όπως τους συμφέρει κατά περίπτωση.
Η αποχή έως σήμερα παρουσιαζόταν ως ”αδυναμία, ως ”παραίτηση”, ως ”ανευθυνότητα”. Όμως δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. Είναι μια σιωπηλή κραυγή ”δεν σας εμπιστεύομαι”. Το κίνημα «Αποχή χωρίς Ανοχή» δημιουργήθηκε για να δώσει μορφή σε αυτή τη σιωπηλή κραυγή. Για να ενώσει όλους όσοι νιώθουν ότι έχουν αποκλειστεί από τον δημόσιο διάλογο. Για να μετατρέψει την αποχή από κάτι παθητικό σε μια ισχυρή και συνειδητή πολιτική στάση. Όχι για να καταστρέψει, αλλά για να δείξει ότι ένα σύστημα που δεν σέβεται τον πολίτη δεν μπορεί να τον εκπροσωπεί.
Η σημερινή πολιτική σκηνή παρουσιάζεται συχνά ως μονόδρομος: ”Αν δεν ψηφίσεις κάποιον από εμάς, δεν συμμετέχεις”. Το κίνημα έρχεται να ανατρέψει αυτό το δόγμα. Η επιλογή να μην συμμετάσχεις σε κάτι που θεωρείς άδικο είναι συμμετοχή, είναι στάση. Είναι δήλωση ότι δεν αποδέχεσαι μια πραγματικότητα η οποία σε καταπιέζει, σε παραπλανά ή σε αγνοεί.
Πέρα από την πολιτική διάσταση, το κίνημα θέτει στο επίκεντρο τον άνθρωπο. Γιατί η ανάπτυξη μιας χώρας δεν μετριέται μόνο με αριθμούς, αλλά και με την ποιότητα ζωής των ανθρώπων της. Δεν έχει αξία μια οικονομία που ”ευημερεί” όταν οι πολίτες της νιώθουν ότι ζούν με το ελάχιστο. Δεν υπάρχει πραγματική Δημοκρατία όταν οι αποφάσεις δεν βασίζονται στην Δικαιοσύνη, την Διαφάνεια και τον Σεβασμό. Το κίνημα «Αποχή χωρίς Ανοχή» δεν τάζει λύσεις ενός κόμματος , δεν επιδιώκει καρέκλες, δεν οργανώνεται ως παραδοσιακό κόμμα. Είναι μια κίνηση συνείδησης. Ένας χώρος όπου ο πολίτης μπορεί να πει χωρίς φόβο ”Δεν ανέχομαι άλλο”. Είναι η αρχή μιας νέας συλλογικής στάσης που χτίζεται από κάτω προς τα πάνω από τον πολίτη. Ο Πολίτης κάνει πολιτική, ο Πολίτης είναι το σύστημα όπου όλοι μαζί οι Πολίτες δημιουργούν την Πολιτεία τους και αποφασίζουν πως θέλουν να ζουν.
Η «Αποχή χωρίς Ανοχή» δεν είναι παραίτηση. Είναι απαίτηση. Είναι το αίτημα για μια πολιτεία που αναγνωρίζει τον πολίτη ως ισότιμο συνεργάτη και όχι ως αριθμό. Για μια Δικαιοσύνη που προστατεύει πραγματικά. Για μια οικονομία που υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το αντίστροφο. Για μια καθημερινότητα που δεν κυριαρχείται από άγχος, ανασφάλεια και υποχρεώσεις που δεν βγάζουν νόημα. Το κίνημα καλεί όλους όσοι ένιωσαν κάποτε ότι η ψήφος τους ”δεν έπιασε τόπο”, ότι η ανάγκη τους αγνοήθηκε, ότι το κομματικό καθεστώς τους χρησιμοποίησε.
Καλεί τους νέους που δεν πιστεύουν πλέον στο κομματικό αφήγημα. Καλεί τους εργαζόμενους που νιώθουν πως η ζωή τους εξαντλείται για έναν μισθό που δεν αρκεί. Καλεί τους μεγαλύτερους που θυμούνται ότι κάποτε η ζωή ήταν πιο ανθρώπινη.. Δεν πρόκειται για μια ακόμη φωνή που ζητά εξουσία. Είναι μια συλλογική πράξη που ζητά το Δίκαιο, τη Διαφάνεια, Δικαιοσύνη, Αξιοπρέπεια Ελευθερία.
Η αποχή, όταν είναι συνειδητή και οργανωμένη, μπορεί να γίνει το πιο ισχυρό εργαλείο πίεσης. Γιατί δείχνει ξεκάθαρα ότι η κοινωνία δεν συμμετέχει σε ένα ”σύστημα” που δεν την σέβεται. Αυτό είναι το πνεύμα του κινήματος. Ένα κάλεσμα προς όλους όσοι δεν θέλουν να ζουν με ανοχή. Ένα κάλεσμα για μια νέα αρχή, όπου ο πολίτης γίνεται ξανά το κέντρο της Δημοκρατίας.
Η δύναμη υπάρχει στο 68% της αποχής. Όσο περισσότεροι συνειδητοποιούν ότι δεν είναι μόνοι, τόσο πιο δυνατό γίνεται το μήνυμα. Το κίνημα «Αποχή χωρίς Ανοχή» δεν ζητά απλά να απέχεις. Ζητά να σταθείς. Να μιλήσεις. Να δηλώσεις ότι η εποχή της αδιαφορίας τελείωσε και αρχίζει η εποχή της συνειδητής επιλογής. Μιας επιλογής που δεν λέει ”αρνούμαι να συμμετέχω”, αλλά ”αρνούμαι να με κοροϊδεύουν”.
ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΕΙ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΦΩΝΗ;
