Πολυμήδη Χούτου
Νέο βιβλίο Γυμνασίου Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής: Αντιδράσεις, ενδοιασμοί και ζητήματα ευθύνης
Η αναφορά στις γυναίκες και η αντιμετώπιση της έμφυλης βίας στα σχολικά εγχειρίδια
Έντονη συζήτηση έχει ξεσπάσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά τη δημοσιοποίηση αποσπάσματος από το νέο βιβλίο Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής που προορίζεται να διδαχθεί στη Γ’ Γυμνασίου από το σχολικό έτος 2027-2028. Το επίμαχο απόσπασμα αφορά τις οδηγίες προς τις μαθήτριες και έχει προκαλέσει αντιδράσεις λόγω του τρόπου που διατυπώνει την ευθύνη των ίδιων των γυναικών για την πρόληψη της έμφυλης βίας.
Στο βιβλίο αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι: «Τα νέα κορίτσια χρειάζεται να ενημερώνονται από μικρή ηλικία για τις βιολογικές και ψυχολογικές διαφορές με τους άντρες». Επιπλέον, παρατίθενται πρακτικές συμβουλές προς τις γυναίκες, όπως: -Να θυμούνται ότι οι άντρες έχουν μεγαλύτερο όγκο και δύναμη.
-Να αποφεύγουν τις «κακοτοπιές».
-Να αποφεύγουν βίαιους, επιθετικούς, δύστροπους, νάρκισσους και χειριστικούς άντρες ή άτομα με έλλειμμα αυτοπεποίθησης.
Πολλοί εκπαιδευτικοί και πολίτες ζητούν από τις αρμόδιες αρχές να δοθούν διευκρινίσεις σχετικά με το περιεχόμενο του βιβλίου. Υπογραμμίζουν ότι τέτοιες διατυπώσεις μεταφέρουν την ευθύνη της πρόληψης της βίας στα ίδια τα θύματα, αντί να εστιάζουν στην αντιμετώπιση της βίαιης συμπεριφοράς και στην εκπαίδευση για την ισότητα και τον σεβασμό.
Πολίτες και εκπαιδευτικοί τονίζουν ότι το συγκεκριμένο βιβλίο δεν θα πρέπει να ενταχθεί στα σχολεία και να διδαχθεί στους μαθητές, καθώς θεωρούν ότι προωθεί στερεότυπα και λανθασμένες αντιλήψεις σχετικά με τη φύση της έμφυλης βίας.
Το ζήτημα αυτό ανοίγει ευρύτερα θέματα σχετικά με τον τρόπο που προσεγγίζονται στα σχολικά εγχειρίδια η έμφυλη βία, τα κοινωνικά στερεότυπα των φύλων και η εκπαίδευση των μαθητών σε ζητήματα ισότητας. Η σωστή παιδεία, σύμφωνα με τις αρχές μιας υγειούς και δημοκρατικής πολιτείας, θα έπρεπε να αποτελεί βασικό πυλώνα της κοινωνίας μας.
Ωστόσο, η σημερινή πραγματικότητα δείχνει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα συχνά σκοτώνει τη δημιουργική φαντασία και την πραγματική διάθεση μάθησης των παιδιών.
Από τα πρώτα κιόλας βήματά τους, το εκπαιδευτικό καθεστώς φαίνεται να περιορίζει την κριτική σκέψη και τη δημιουργική έφεση, εντάσσοντας τους μαθητές σε ένα πλαίσιο αναπαραγωγής ιδεών και προτύπων που εξυπηρετούν συμφέροντα ξένα προς το Έθνος και την κοινωνική συνοχή. Αυτό γίνεται μέσω συγγραμμάτων και εκπαιδευτικών δογμάτων που κατευθύνουν τη σκέψη και την πράξη των μαθητών σύμφωνα με συγκεκριμένα σχέδια και συμφέροντα, πολλές φορές από ομάδες που λειτουργούν μυστικά και διασυνδέονται με οργανώσεις όπως οι μασονικές εταιρείες, δογματικά ιερατεία και άλλα.
Ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δοθεί στον ρόλο των εκπαιδευτικών. Το λειτούργημα του δασκάλου στην Ελλάδα είναι ύψιστο και άξιο σεβασμού. Οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να προάγουν την αλήθεια και την ουσία της ελληνικής παιδείας, αποφεύγοντας κάθε δογματική προσέγγιση. Για το έργο τους αυτό, η Πολιτεία οφείλει να τους τιμά ηθικά και οικονομικά.
Είναι επίσης υποχρέωσή τους να προάγουν με τον πιο άρτιο τρόπο το Ελλάνιο Αξιακό Σύστημα, δηλαδή τις αξίες, τις αρχές και τους νόμους του κράτους μας. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να λειτουργούν ως φορείς αυτών των αξιών, προτάσσοντας την υποχρέωση έναντι του λειτουργήματός τους και υπηρετώντας την πατρίδα με αυταπάρνηση.
Τέλος, η Πολιτεία οφείλει να επιβραβεύει τους εκπαιδευτικούς για την προσπάθεια και τα αποτελέσματα στη διάδοση των ελληνικών αξιών και γνώσεων, αλλά και να τιμωρεί κάθε διαστρέβλωση αυτών, κάθε συμπεριφορά που προσβάλλει την προσωπικότητα των μαθητών και θίγει την οντολογική θέση κάθε Έλληνα. Η τήρηση των νόμων και η δικαιοσύνη πρέπει να αποτελούν τον οδηγό σε αυτήν την πορεία.
