Πολυμήδη Χούτου
Η κρίση του αφθώδους πυρετού και η ανάγκη για εθνική αφύπνιση και ενότητα.
Ο αφθώδης πυρετός έρχεται ως μια σκληρή υπενθύμιση των συνεπειών της αδράνειας, της πολιτικής ανεπάρκειας και της οικονομικής εξάρτησης από εισαγόμενες πρακτικές. Από την Ουγγαρία μέχρι τη Μυτιλήνη, η επιδημία αποκαλύπτει το έλλειμμα εθνικής αυτοδυναμίας στην ασφάλεια των ζωικών μας πόρων και την ανάγκη για μια ριζική αναθεώρηση του τρόπου που διαχειριζόμαστε το πρωτογενές μας πλούτο.
Οι ιστορικές αναφορές δείχνουν ότι ο αφθώδης πυρετός αποτέλεσε μια από τις πιο αιματηρές επιδημίες του 20ού αιώνα, με τεράστιες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και σημαντικές κοινωνικές διαταραχές. Σήμερα, η επανεμφάνιση του σε περιοχές με αδύναμα υγειονομικά συστήματα και ελλείψεις στην πρόληψη και τον εμβολιασμό αποκαλύπτει την ανεπάρκεια των πολιτικών δομών και την απαξίωση της δημόσιας υγείας από τις εκάστοτε κυβερνήσεις.
Σε μία εποχή όπου η παγκόσμια υγειονομική κρίση και οι κοινωνικές αναταραχές επηρεάζουν δραματικά το μέλλον των εθνών, η περίπτωση της εξάπλωσης του αφθώδους πυρετού στην Ελλάδα αποτελεί ένα προειδοποιητικό σήμα για την ανάγκη άμεσης πολιτικής και κοινωνικής αφύπνισης. Η εν λόγω επιδημία, που παραδοσιακά θεωρούνταν ξεπερασμένο πρόβλημα, αναδεικνύει τα βαθύτερα ελλείμματα στη δημόσια υγεία, την πολιτική βούληση και την κοινωνική συνοχή.
Ξεκινώντας από το σημείο μηδέν: Πού και πώς ξεκίνησε αυτή η επιδημία; Η απάντηση είναι πολύπλοκη, αλλά το κυρίαρχο στοιχείο είναι η αδιαφορία και η ανικανότητα των πολιτικών και θεσμικών φορέων να προλάβουν και να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά μια κρίση που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Οι αυστηρές, αλλά αποσπασματικές και αναποτελεσματικές, μέθοδοι όπως οι σφαγές ζώων και οι κλειστές αγορές δεν αποτελούν λύση, αλλά αδιέξοδο. Η Μυτιλήνη, με τις 20.000 περίπου σφαγές και τις αντιδράσεις των τοπικών κτηνοτρόφων, δείχνει πως η λογική της καταστροφής και της καταστολής δεν οδηγεί σε βιώσιμες λύσεις.
Οι κυβερνήσεις της Ουγγαρίας, της Σλοβακίας, της Αυστρίας και της Τσεχίας επιλέγουν την απομόνωση και τον φόβο, κλείνοντας σύνορα και εφαρμόζοντας κατασταλτικά μέτρα. Αυτές οι πρακτικές, που βασίζονται σε φόβο και καταστροφή, μόνο αποδιοργανώνουν την παραγωγική βάση και επιδεινώνουν την κρίση. Πού είναι η στρατηγική, πού η πρόληψη; Η απουσία μακροπρόθεσμου σχεδιασμού και η εστίαση σε άμεσες, αλλά προσωρινές λύσεις, αποκαλύπτουν μια χώρα που αδυνατεί να προστατεύσει τα δικά της συμφέροντα και το μέλλον της.
Η αντίδραση γίνεται πάντα καθυστερημένη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την άμεση απειλή της δημόσιας υγείας, αλλά και την αποδυνάμωση της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς.
Στην Ελλάδα, η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο τραγική. Οι σφαγές και οι περιορισμοί οδηγούν σε οικονομική καταστροφή της κτηνοτροφίας, απειλώντας την διατροφική αυτάρκεια. Το κράτος, αντί να επενδύει σε σύγχρονες, βιώσιμες μεθόδους και στην ενίσχυση των τοπικών παραγωγών, ακολουθεί την εύκολη οδό της καταστροφής, εξυπηρετώντας συμφέροντα και αφήνοντας τους κτηνοτρόφους σε απόγνωση.
Η απάντηση δεν βρίσκεται στην απλή σφαγή και στην απομόνωση. Απαιτείται η ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας, η διαμόρφωση στρατηγικών πρόληψης και εμβολιασμού, και η διαφάνεια στη διαχείριση των πόρων. Επιπλέον, η κοινωνία πρέπει να αναλάβει ενεργό ρόλο, με ενημέρωση και ευαισθητοποίηση, ώστε να κατανοήσει ότι η υγεία αποτελεί δημόσιο αγαθό και κοινόχρηστο καθήκον.
Χρειάζεται εθνική αφύπνιση, συλλογική δράση και σχέδιο που θα στηρίζεται στην αυτοδυναμία, την καινοτομία και το σεβασμό στη φύση. Το όραμα της πολιτικής “Ελλήνων Συνέλευσις” για ανάπτυξη μέσω προηγμένων τεχνολογιών, οικολογικών ζωοτροφών και φυσικής αναπαραγωγής αποτελεί μια πρόταση για μια Ελλάδα που θα βασίζεται στην αυτάρκεια και την ευημερία.
Ας μην ξεχνάμε, η πραγματική λύση είναι η αλλαγή νοοτροπίας. Πρέπει να σταματήσουμε να βλέπουμε τη φύση και τα ζώα ως εργαλεία κερδοφορίας ή ενοχλητικά εμπόδια. Πρέπει να οικοδομήσουμε μια κοινωνία που θα σέβεται και θα προστατεύει τον πλούτο της, όχι να τον καταστρέφει ή να τον εγκαταλείπει στη μοίρα του. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τις κρίσεις και να διασφαλίσουμε το μέλλον των επόμενων γενεών.
Η κρίση αυτή είναι μια ευκαιρία για να αναλογιστούμε το βαθμό εθνικής ευθύνης, να θέσουμε τα θεμέλια μιας πιο ανθεκτικής και δίκαιης κοινωνίας. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τα υγειονομικά προβλήματα ως στιγμιαία περιστατικά ή πολιτικές εντυπώσεις. Ο αφθώδης πυρετός δεν είναι μόνο ένα ιατρικό ζήτημα, αλλά μια πολιτική και κοινωνική πρόκληση που απαιτεί αποφασιστικότητα, ενότητα στη συλλογική μας δύναμη.
Ο αφθώδης πυρετός δεν είναι μόνο μια επιδημία ζωικής υγείας. Είναι μια ευκαιρία για την Ελλάδα και την Ευρώπη να αναλογιστούν την πορεία τους, να εγκαταλείψουν τον φόβο και τις λύσεις της στιγμής και να προχωρήσουν σε μια στρατηγική ανάπτυξης, που θα στηρίζεται στην αυτοδυναμία και τον σεβασμό στη ζωή.
Μόνο με την ενεργοποίηση και την δράση των πολιτών μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι τέτοιες κρίσεις δεν θα επαναληφθούν, και ότι το μέλλον της χώρας θα είναι πιο ασφαλές Ας είναι αυτή η κρίση η σπίθα για μια νέα αρχή.
Είναι ώρα για πράξεις, όχι για λόγια. Είναι ώρα για εθνική ενότητα και πολιτική ευθύνη.
