Πολυμήδη Χούτου
Με αφορμή την συμπλήρωση των 106 ετών από την Γενοκτονία των Ποντίων, ο Δήμος Παύλου Μελά στην Θεσσαλονίκη, διοργάνωσε σειρά εκδηλώσεων τιμής και μνήμης. Από την κατάθεση στεφάνων στο άγαλμα του Πόντιου αγωνιστή στην Σταυρούπολη, μέχρι την πολιτιστική εκδήλωση στη σκηνή ”Σωκράτης Καραντινάς” με κεντρικό ομιλητή τον Υπουργό Άμυνας της Κύπρου κ. Βασίλη Πάλμα.
Την ίδια ώρα, ο Υφυπουργός Εσωτερικών Μακεδονίας – Θράκης, Κωνσταντίνος Γκιουλέκας, έκανε αναφορά στην ανάγκη «η Τουρκία να ζητήσει συγνώμη για το ” ειδεχθές έγκλημα’».
Η σκηνή γνωστή. Η εκ νέου αναφορά στις τραγικές μνήμες της Γενοκτονίας των Ποντίων δεν μπορεί να περιορίζεται σε ”πολιτιστικές εκδηλώσεις” και δηλώσεις που επαναλαμβάνονται σχεδόν κάθε χρόνο. Το ακροατήριο χειροκροτεί, καταθέσεις στεφάνων, παραδοσιακοί χοροί, δηλώσεις περί ”εθνικής ενότητας” και ανέξοδες φράσεις για την ”ανάγκη συγνώμης από την Τουρκία”. Και το επόμενο πρωί, όλα όπως πριν.
Όλα αυτά που συμβαίνουν από τους πολιτικούς όλων των αποχρώσεων και όλων των κυβερνήσεων που έχουν σταθεί σιωπηλοί απέναντι στην γεωπολιτική αναθεωρητικότητα της Άγκυρας συνιστούν προσβολή στην μνήμη των θυμάτων και στην συνείδηση όλων μας.
Η Ποντιακή Γενοκτονία δεν είναι επετειακό καθήκον, δεν είναι τηλεοπτικό ένθετο, ούτε αφορμή για δημόσιες σχέσεις. Είναι ανοιχτό τραύμα του Ελληνισμού και πολιτική απαίτηση της Ελληνικότητας, για διεθνοποίηση, για αναγνώριση, για ιστορική δικαίωση.
Δεν τιμάμε τα θύματα όταν δεν τολμάμε να διεκδικήσουμε. Δεν δικαιώνουμε τους νεκρούς όταν δεν απαιτούμε. Αντί για ουσιαστική πολιτική, παρακολουθούμε μια χρόνια αποπολιτικοποίηση της ιστορικής μνήμης. Λόγια δίχως ουσία, καμιά στρατηγική, δηλώσεις δίχως διεθνή αντίκτυπο που δεν συνοδεύονται από πολιτική βούληση και ουσιαστικά μέτρα. Μνήμη χωρίς πολιτική επανόρθωσης είναι λήθη.
Η Τουρκία κατέχει την μισή Κύπρο, απειλεί το Αιγαίο, παραβιάζει καθημερινά το Διεθνές Δίκαιο. Και όμως, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν τόλμησε να θέσει επίσημο αίτημα αναγνώρισης της γενοκτονίας στον ΟΗΕ. Καμία δεν συνέδεσε τις ευρωτουρκικές σχέσεις με την ποινικοποίηση της άρνησης. Καμία δεν διαπραγματεύτηκε με την φωνή της ιστορικής αλήθειας, αλλά μόνο με την φωνή της πολιτικής υποταγής.
Μιλάμε για την κατακρεούργηση χιλιάδων Ελλήνων. Αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με ευχολόγια και φολκλόρ, αλλά με πολιτικές κυρώσεων, στρατηγική πίεση και διεκδίκηση ιστορικής δικαιοσύνης.
Δεν επιτρέπεται να περιμένουμε ”συγνώμη” από την Τουρκία. Δεν ζητούμε την σύμφωνη γνώμη της. Η αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας σημαίνει ισχυρές και αδιαπραγμάτευτες εθνικές απαιτήσεις.
Από διεθνείς προσφυγές και αιτήματα αποζημιώσεων, έως την ηθική και νομική αποκατάσταση των απογόνων των θυμάτων. Την ανακίνηση διεθνών δικαστικών διαδικασιών και την διεκδίκηση ιστορικών εδαφικών δικαίων. Γιατί η ιστορική αλήθεια χωρίς πολιτικό αντίκρισμα, είναι απλώς εσωτερική κατανάλωση.
Η γενοκτονία των Ποντίων αποτελεί μια από τις πιο τραγικές σελίδες της νεότερης ιστορίας του Ελληνισμού, με περίπου 353.000 Ποντίους Έλληνες να χάνουν την ζωή τους μεταξύ 1914-1923, κυρίως από τους νεότουρκους και στην συνέχεια από το κεμαλικό καθεστώς. Εκτοπισμοί, πορείες θανάτου, βασανισμοί, σφαγές. Εκατοντάδες χιλιάδες εκδιώχτηκαν ή κατέφυγαν στην Ελλάδα. Η μνήμη δεν τιμάται μόνο με λόγια και χορούς. Δικαιώνεται με πράξεις.
Όταν το 1994, με ομόφωνη απόφαση της βουλής, ορίστηκε η 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων, υπήρχε η προσδοκία πως η Ελλάδα θα σταθεί αντάξια της ιστορικής αλήθειας. Τριάντα χρόνια μετά, δεν έχει κατατεθεί ούτε ένα επίσημο διακρατικό αίτημα προς διεθνείς οργανισμούς ή μεγάλα κράτη, για αναγνώριση της γενοκτονίας τν Ποντίων, όπως έπραξαν οι Αρμένιοι ή οι Εβραίοι. ΟΙ ελληνικές κυβερνήσεις συνειδητά δεν έχουν κάνει καμία νομική κίνηση έως σήμερα.
Την ίδια στιγμή η Τουρκία , αρνείται επισήμως κάθε αναφορά στην γενοκτονία. Ποινικοποιεί την ιστορική έρευνα (βλ. υπόθεση Akçam, δολοφονία Hrant Dink). Χρησιμοποιεί το αφήγημα του ”συνωστισμού στην Σμύρνη” και καταπατά καθημερινά το Διεθνές Δίκαιο στο Αιγαίο, στην Θράκη και στην Κύπρο.
Πώς απαντά η κυβέρνηση της Ελλάδος; Με τουριστικές συμφωνίες, με διαλόγους ”χαμηλής έντασης”, με ΝΑΤΟικές συνεκπαιδεύσεις και με υποκλίσεις στην πολιτική του realpolitik.
Αυτό δεν είναι πολιτική ειρήνης. είναι πολιτική υποτέλειας.
Η αναγνώριση της γενοκτονίας δεν είναι απλό αίτημα, είναι ιστορικό καθήκον. Είναι εργαλείο διεθνούς διπλωματικής πίεσης. Είναι πυλώνας εθνικής ασφάλειας. Είναι αντίβαρο στην τουρκική αναθεωρητική στρατηγική. Και είναι ηθική υποχρέωση προς τους νεκρούς και τους απογόνους τους.
Ο Πόντος δεν είναι μονάχα γεωγραφία. Είναι συνείδηση και ευθύνη και η Ελλάς του 21ου αιώνα δεν μπορεί να συνυπάρχει με μια Τουρκία που αρνείται τα εγκλήματά της, αμφισβητεί την γενοκτονία και ταυτόχρονα απειλεί με νέα. Οι εκδηλώσεις μνήμης χωρίς στρατηγική είναι ντροπή. Οι λόγοι χωρίς διεκδίκηση είναι κενό γράμμα.
Οι πολιτικοί που κρύβονται πίσω από ”πολιτική ασυλία” είναι ανάξιοι των περιστάσεων. Δεν έχουν δικαίωμα να μιλούν. Γιατί είναι οι ίδιοι που εδώ και δεκαετίες συγκαλύπτουν την τουρκική αναθεωρητικότητα. είναι οι ίδιοι που κρύβονται δήθεν, πίσω από ”διπλωματικές ισορροπίες”, που χαμογελούν σε κάθε συνάντηση με τους εγκληματίες κληρονόμους των Οθωμανών σφαγέων. Είναι αυτοί που ποτέ δεν απαίτησαν, ούτε θεσμικά ούτε ουσιαστικά, την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων, των Θρακών, των Μικρασιατών, από το τουρκικό κράτος. Και το χειρότερο είναι αυτοί που παραδίδουν σταδιακά την ίδια την Ελλάδα. Το Αιγαίο, την Θράκη, την Κύπρο, τις έννοιες της εθνικής κυριαρχίας και της ελληνικής συνείδησης.
Η ιστορία δεν ζητά εκδηλώσεις. Ζητά δικαιοσύνη. Και η Δικαιοσύνη, για τον Πόντο, για την Σμύρνη, για το 1922, για την Κύπρο, θα έρθει μόνο όταν οι Έλληνες ξαναθυμηθούν ποιοί είναι και ενωθούν.
Μέσα σε αυτούς τους εκφυλισμούς, συμβιβασμούς και υποκρισίες των κομματικών μηχανισμών που στερούνται εθνικής συνείδησης, εμφανίστηκε ο Πολιτικός Φορέας της Ελλήνων Συνέλευσις για να αποκαταστήσει κάθε βλάβη, θέτοντας ως κέντρο της εξωτερικής πολιτικής, όχι τα συμφέροντα άλλων, αλλά το δίκαιο, την αποκατάσταση της μνήμης των νεκρών προγόνων μας, τον πολιτισμό, την ιστορική αλήθεια και την επιβίωση του ελληνισμού απανταχού στον πλανήτη. Η αξιολόγηση και ο επανασχεδιασμός της εξωτερικής πολιτικής θα γίνει η στρατηγική ασπίδα προστασίας του Ελληνισμού στο σύνολό του και θα προωθηθεί με απόλυτο γνώμονα το εθνικό συμφέρον.
