Πολυμήδη Χούτου
Η πρόσφατη παραίτηση του μοναδικού παιδιάτρου της Ίου, κ. Σωτήρη Σεμερτζιάν, δεν είναι ένα απλό τοπικό γεγονός, ούτε απλώς μια ανθρώπινη απόφαση εξάντλησης. Είναι η κραυγή μιας σιωπηλής τραγωδίας που εξελίσσεται καθημερινά σε κάθε γωνιά της Ελλάδος. Είναι η απόδειξη της δομικής αποσάθρωσης ενός κράτους που έχει εγκαταλείψει προ πολλού το θεμελιώδες του καθήκον, την υπεράσπιση της υγείας του πολίτη. Είναι ένα ηχηρό χαστούκι προς ένα κράτος που επιμένει να μιλά για ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή, ενώ στην πράξη εγκαταλείπει τον πολίτη στην μοίρα του.
Ο κ. Σεμερτζιάν , επί τέσσερα χρόνια ο μοναδικός γιατρός που παρακολουθούσε τα 400 παιδιά του νησιού, αναγκάζεται να παραιτηθεί, ενημερώνοντας τους συμπολίτες του, λόγω της πλήρους έλλειψης υποστήριξης, εξουθενωμένος όχι μόνο επαγγελματικά αλλά και σωματικά, με επιβαρυμένο αυτοάνοσο.
Αυτό το περιστατικό δεν είναι μεμονvμένο. Στη Νάξο, στη Λήμνο, στην Ικαρία, στην Κάλυμνο, στη Θάσο, στον Έβρο, στην Ήπειρο δεκάδες περιοχές στερούνται βασικών ειδικοτήτων γιατρών. Ογκολογικοί ασθενείς αναγκάζονται να μετακινούνται εκατοντάδες χιλιόμετρα. Έγκυες γυναίκες ταξιδεύουν με πλοία της γραμμής γιατί δεν υπάρχει μαιευτήρας. Χρόνιοι ασθενείς παλεύουν μόνοι τους, χωρίς δομές πρωτοβάθμιας περίθαλψης, χωρίς αξιοπρεπή νοσηλεία. Είναι εικόνες ντροπής, που αποκαλύπτουν την γύμνια της κρατικής μέριμνας.
Είναι σύμπτωμα μιας διαχρονικής πολιτικής εγκατάλειψης. Η κατάσταση στα νησιά και στις απομακρυσμένες περιοχές είναι εδώ και δεκαετίες ορατή. Ελάχιστα κίνητρα δίνονται στους γιατρούς για να υπηρετήσουν σε δυσπρόσιτες περιοχές και ακόμα λιγότερο για να παραμείνουν. Οι παιδίατροι, οι παθολόγοι, οι νοσηλευτές εξαντλούνται, φθείρονται, παραιτούνται. Αντί για στήριξη, εισπράτtουν αδιαφορία και ατελείωτη γραφειοκρατία. Είναι ένα εθνικό δράμα που εξελίσσεται αθόρυβα, μα σταθερά.
Όταν ένα παιδί σε ένα ελληνικό νησί μένει χωρίς παιδίατρο, αυτό δεν είναι ”παράπλευρη απώλεια”. Είναι η απόλυτη καταδίκη μιας κοινωνίας που δέχεται να ζεi με άνισες ταχύτητες επιβίωσης. Από την μία τα αστικά κέντρα, όπου στοιχειωδώς λειτουργούν υποδομές από την άλλη η περιφέρεια , οι νησιώτες, οι ακρίτες, που βιώνουν την υγειονομική εγκατάλειψη ως κανονικότητα.
Η υγεία δεν είναι προνόμιο των κατοίκων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Το γεγονός ότι ένα ολόκληρο νησί και μάλιστα τουριστικός προορισμός, μένει χωρίς παιδίατρο, είναι σκάνδαλο. Είναι ντροπή. Και αποδεικνύει ότι η ”ανάπτυξη” που διαφημίζουν οι κυβερνήσεις είναι κούφια, όταν συνοδεύεται από την αποσάθρωση των βασικών δημόσιων υπηρεσιών.
Το Υπουργείο Υγείας και η εκάστοτε ηγεσία του, παρακολουθούν ως θεατές. Δεν ενεργούν, δεν παρεμβαίνουν, δεν προλαμβάνουν. Απλώς καταγράφουν τις ζημιές και συνεχίζουν σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Όλα αυτά απορρέουν από το γεγονός ότι ποτέ δεν υπήρξε και ούτε υπάρχει μία πραγματική κυβέρνηση στην Ελλάδα που να έχει θέσει την υγεία του πολίτη στο κέντρο της πολιτικής της. Κάθε κυβέρνηση, ανεξαρτήτως απόχρωσης, αντιμετώπισε την υγειονομική περίθαλψη όχι ως ιερό δικαίωμα, αλλά ως αριθμητικό μέγεθος που πρέπει να περιοριστεί. Οι μεταρρυθμίσεις μεταφράστηκαν σε περικοπές, οι υποσχέσεις σε προχειρότητες και προσωρινές ”λύσεις” χωρίς καμία στρατηγική.
Η περίπτωση της Ίου φέρνει στο φως τη μεγάλη υποκρισία της κρατικής ”ανάπτυξης”. Μιλούν για τουριστικό ρεκόρ, για επενδύσεις και ψηφιακή μετάβαση, την ώρα που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν το στοιχειώδες. Έναν γιατρό για τα παιδιά. ενός νησιού.
Άν αυτό δεν είναι κρατική αποτυχία, τότε τι είναι;
Η υγεία των παιδιών δεν είναι προαιρετική επένδυση ούτε λογιστική δαπάνη, είναι υποχρέωση του κράτους προς τους πολίτες. Είναι η αρχή και το τέλος κάθε πραγματικής πολιτείας. Όταν ένα σύστημα αφήνει τα παιδιά του αβοήθητα, δεν είναι απλώς ατελές. Είναι άδικο, επικίνδυνο και ανήθικο.
Όσοι σήμερα κυβερνούν, κι όσοι κυβέρνησαν χθες, φέρουν ακέραιη την ευθύνη. Δεν μπορούν να κρύβονται πίσω από προσχηματικά διαγγέλματα και φωτογραφίες εγκαινίων. Οι πολίτες πλέον γνωρίζουν και δεν ξεχνούν. Διότι η αξιοπρέπεια του πολίτη αρχίζει από την υγεία. Κι αν η πολιτεία δεν την προστατεύει, τότε δεν είναι πολιτεία. Είναι απλώς διαχειριστής μιας κατάρρευσης.
Η τραγωδία της Ίου δεν πρέπει να ξεχαστεί. Πρέπει να μετατραπεί σε αφετηρία αλλαγής. Το όραμα υπάρχει και η λύση υπάρχει. Η δύναμη να το πραγματοποιήσουμε είναι ήδη εδώ.
Ο Πολιτικός Φορέας της Ελλήνων Συνέλευσις, μέσα από τις προγραμματικές δηλώσεις που έχουν κατατεθεί στον Άρειο Πάγο από το 2015, έχει θέσει το πλαίσιο μιας πραγματικής πολιτικής προστασίας και ενίσχυσης της Υγείας, με επίκεντρο τον Άνθρωπο, την Ισονομία και την ισόρροπη ανάπτυξη κάθε γωνιάς της επικράτειας.
Δεν μιλάει για ημίμετρα. Δεν υπόσχεται διόρθωση ενός σαθρού συστήματος. Προτείνει εκ θεμελίων επανίδρυση της Δημόσιας Υγείας βασισμένη σε οριζόντια πρόσβαση όλων των πολιτών σε ιατρική φροντίδα, χωρίς αποκλεισμούς λόγω γεωγραφίας.
Εξοπλισμό όλων των μονάδων υγείας με υπερσύγχρονα μέσα και πληρότητα προσωπικού. Πλήρη αναβάθμιση των κέντρων υγείας και δημιουργία νέων μονάδων σε κάθε νησί και απομακρυσμένη περιοχή.Μισθολογικά και κοινωνικά κίνητρα για την παραμονή γιατρών στην περιφέρεια.
Ο πολίτης θα έχει ολιστική κάλυψη και δεν εξαντλείται μόνο στην δωρεάν παροχή φαρμάκων και εξετάσεων, αλλά και στην πρόληψη, εκπαίδευση, θεραπεία, αποκατάσταση και ψυχοσωματική θωράκιση του από την γέννηση έως τα βαθιά γηρατειά. Από το πιο απομονωμένο νησί έως το πολυπληθές αστικό κέντρο.
Η αναγέννηση του δημόσιου τομέα Υγείας απαιτεί τεράστιες επενδύσεις. Απαιτεί μισθούς αξιοπρέπειας, οργανωτική στήριξη , συνεχή εκπαίδευση και ουσιαστικά κίνητρα για τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό που δίνουν καθημερινή μάχη στο πεδίο. Η Ελλήνων Συνέλευσις δεν στηρίζεται σε χορηγίες ή ”βούληση τρίτων”. Διαθέτει ήδη όλα τα χρηματοοικονομικά εργαλεία και τα αναγνωρισμένα κεφάλαια για να χρηματοδοτήσει μια τέτοια εθνική στρατηγική. Καμία άλλη πολιτική δύναμη σήμερα δεν έχει παρουσιάσει συγκεκριμένο σχέδιο και τεκμηριωμένη δυνατότητα να επανεκκινήσει με όρους αφθονίας και ισονομίας το σύστημα υγείας.
Η Ελλήνων Συνέλευσις, ως ο μοναδικός Πολιτικός Φορέας του Έθνους των Ελλήνων, έχει την δυνατότητα, την βούληση και το σχέδιο να στήσει μια πολιτεία δικαίου, όπου το δικαίωμα στην υγεία δεν είναι διακύβευμα, αλλά δεδομένο. Μια πολιτεία που τιμά τον Άνθρωπο, είτε αυτός είναι παιδίατρος σε νησί, είτε ασθενής στην εντατική, είτε βρέφος που χρειάζεται πρόληψη.
Η Ελλήνων Συνέλευσις δεν υπόσχεται, δεσμεύεται. Και η υγεία είναι βασικός πυλώνας αυτής της δέσμευσης. διότι χωρίς υγεία, δεν υπάρχει Ελευθερία, δεν υπάρχει Ανάπτυξη, δεν υπάρχει Ζωή.
Η σημερινή πραγματικότητα της Ίου μας δείχνει τι δεν πρέπει να ανεχτούμε άλλο. Η Ελλήνων Πολιτεία με την Ελλήνων Συνέλευσις, μας δείχνει τι μπορούμε να χτίσουμε. Όχι στο μέλλον, τώρα. με βούληση, με γνώση, και με τον Άνθρωπο στο επίκεντρο.
