Πολυμήδη Χούτου
Μέσα σε λίγα μόνο εικοσιτετράωρα, δύο νέες μεγάλες πυρκαγιές έρχονται να επιβεβαιώσουν για πολλοστή φορά την εγκληματική ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού.
Η Χίος έζησε ξανά τον εφιάλτη. Στις 22 Ιουνίου 2025 ξέσπασε πύρινη λαίλαπα που έκαψε πάνω από 40.000 στρέμματα, εκ των οποίων 32.240 στρέμματα ήταν φυσική και κυρίως δασική βλάστηση, συμπεριλαμβανομένων και προστατευόμενων περιοχών.
Η φωτιά εξαπλώθηκε ταχύτατα και έφτασε να καλύψει, σύμφωνα με την υπηρεσία Copernicus της Ευρωπαικής Επιτροπής, περιοχές που είχαν καεί ήδη το 2012 και το 2016. Δηλαδή, οι ίδιες περιοχές Natura, δάση που προσπαθούσαν να αναγεννηθούν από προηγούμενες φωτιές, παραδόθηκαν για τρίτη φορά στις φλόγες, με το κράτος να σιωπά.
Την ίδια στιγμή, στη Θεσσαλονίκη, στις 27 Ιουνίου, τρεις εστίες πυρκαγιάς ξέσπασαν ταυτόχρονα γύρω από το πολυτιμότερο δάσος της πόλης, το Σέιχ Σου, έναν από τους ελάχιστους πνεύμονες πρασίνου της πόλης. Ο κρατικός μηχανισμός αντέδρασε με καθυστέρηση, το 112 λειτούργησε ”για τα μάτια του κόσμου”, ενώ πολίτες προσπαθούσαν μόνοι τους να σώσουν τα σπίτια τους.
Κάθε καλοκαίρι, ολόκληρη η ελληνική κοινωνία ζει ξανά και ξανά την ίδια τραγωδία. Δάση, ζώα , καλλιέργειες, κατοικίες, περιουσίες, ακόμα και ανθρώπινες ζωές παραδίδονται στις φλόγες και ο λαός μετράει καμένα στρέμματα όπως οι νεκροθάφτες μετρούν φέρετρα. Ολόκληρα οικοσυστήματα σβήνονται από τον χάρτη με την ίδια ακριβώς συνταγή αδιαφορίας της πολιτείας και εγκληματικής ευκολίας.
Πως γίνεται να καιγόμαστε ξανά και ξανά;
Πως γίνεται κάθε πυρκαγιά να ακολουθείτε, ύστερα από λίγο καιρό, από ανεμογεννήτριες, φωτοβολταικά, επενδυτικά σχέδια και ξενοδοχεία πολυτελείας;
Μήπως τελικά δεν πρόκειτε για φυσική καταστροφή, αλλά για…σχέδιο;
Η Ελλάς είναι μέσα στις πρώτες χώρες της ΕΕ σε αριθμό πυρκαγιών και καμένες εκτάσεις.
Από το 2015 μέχρι και το 2024 κάηκαν πάνω από 10 εκατομμύρια στρέμματα, δηλαδή καίγεται σχεδόν μια Πελοπόννησος κάθε 10 χρόνια.
Δεν πρόκειτε για ”ακραία φαινόμενα” ή κακή στιγμή. Πρόκειτε για σκόπιμη πολιτική αδράνεια.
Τα Δασαρχεία παραγκωνίστηκαν από τον κρατικό σχεδιασμό. Οι αντιπυρικές ζώνες είναι ανύπαρκτε;ς ή υποτυπώδεις. Δεν υπάρχει καμία επένδυση σε τεχνολογίες έγκαιρου εντοπισμού πυρκαγιών.
Όχι, δεν είναι ανικανότητα. Είναι επιλογή. Ειναι συνειδητή εγκατάλειψη.
Όλοι όσοι κυβέρνησαν την χώρα τα τελευταία 40 χρόνια ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, είναι συνυπεύθυνοι για την διάλυση της πολιτικής προστασίας και την παραχώρηση των δασών στο έλεος της αγοράς.
Η σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως και οι προηγούμενες, δεν έχει καμία πολιτική βούληση να προστατεύσει τον φυσικό πλούτο της χώρας. Γιατί το μόνο που τους νοιάζει είναι οι εργολαβίες μετά την φωτιά, όχι η προστασία πριν απο αυτήν.
Ο απλός πολίτης βλέπει να καίγεται το σπίτι του και ακούει από την κυβέρνηση ”θα αποζημιωθείτε με επιδότηση 2.000 ευρώ”.
Την ίδια στιγμή, λίγους μήνες αργότερα, ξεφυτρώνουν αιολικά πάρκα και επιχειρηματικά σχέδια fast-track σε καμένες ζώνες. Φωτοβολταικά καλύπτουν πρώην δάση. Εταιρείες ”πράσινης ανάπτυξης” παίρνουν τις άδειες πριν στεγνώσει το χώμα από την στάχτη.
Η Ελλάς δεν έχει ανάγκη άλλο ένα πυροσβεστικό ελικόπτερο για τις κάμερες.
Έχει ανάγκη από εθνικό σχέδιο πρόληψης, δημόσιο έλεγχο των δασών, πολιτική βούληση και καθαρές λύσεις.
Η προστασία της ζωής και της φύσης είναι πολιτική πράξη. Και όσο το κράτος δεν λειτουργεί υπέρ των πολιτών, θα καίγεται μαζί του και όλη η Ελλάς.
Είναι η ώρα να κατανοήσουμε ότι η καταστροφή είναι πολιτική πράξη και απαιτεί πολιτική τιμωρία.
Την λύση την έχει δώσει ο Πολιτικός Φορέας Ελλήνων Συνέλευσις. Έχει καταθέσει συγκεκριμένες προγραμματικές δηλώσεις, που κατοχυρώθηκαν επίσημα στον Άρειο Πάγο, και αποτελούν δεσμευτικό συμβόλαιο διακυβέρνησης.
Η πρόληψη γίνεται κεντρικός άξονας του κρατικού σχεδιασμού με επιστημονικά τεκμηριωμένες αντιπυρικές ζώνες, συνεχή δασική επιτήρηση και σύνδεση τοπικής κοινωνίας, πολιτών και διοίκησης. Οι δασικές υπηρεσίες ανακτούν πλήρως τις αρμοδιότητές τους με θεσμική ενίσχυση και χρηματοδότηση.
Ενίσχυση του Πυροσβεστικού Σώματος, Πλήρης εκσυγχρονισμός μέσων, στελέχωση με επαγγελματικά και εποχικά πληρώματα, συνεχής εκπαίδευση και ένταξη νέων τεχνολογιών.
Ο πυροσβέστης παύει να είναι ήρωας της αυτοθυσίας και γίνεται οργανικό μέλος μιας πολιτείας που προστατεύει.
Καμία ανεμογεννήτρια , φωτοβολταικά ή άλλη ”επένδυση” δεν θα επιτρέπεται σε καμένες περιοχές. Ο νόμος κατοχυρώνει την αναδάσωση ως υποχρεωτική και το δάσος ως δημόσιο συλλογικό αγαθό, αδιαπραγμάτευτο.
Ο πολίτης που χάνει περιουσία, γη ή καλλιέργεια δεν επαιτεί ”επιδοτήσεις”, αλλά αποκαθίσταται πλήρως και δίκαια.
Η φωτιά δεν είναι φυσική ”μοίρα”, Είναι πολιτική κατάντια.
Και αυτό σταματά όταν ο πολίτης πάρει την θέση που του ανήκει. Στο τιμόνι της χώρας του.
