Πολυμήδη Χούτου
Οι Έλληνες αποκλεισμένοι στον δικό τους τόπο.
Η Ελλάδα, η χώρα που κάποτε λάμπρυνε στον τουριστικό χάρτη με τις πανέμορφες παραλίες και την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά της, βιώνει σήμερα μια δραματική και ανησυχητική μεταμόρφωση. Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και της Eurostat αποκαλύπτουν μια σκληρή αλήθεια: το ελληνικό καλοκαίρι μετατρέπεται σε μια απαγορευμένη ζώνη για τους ντόπιους, ενώ η κυριαρχία των ξένων επισκεπτών ολοκληρώνεται με θλιβερά ρεκόρ.
Πιο συγκεκριμένα, το ποσοστό των Ελλήνων που αδυνατούν να καλύψουν τα έξοδα ακόμα και για μία εβδομάδα διακοπών σε εθνικό επίπεδο ανέρχεται στο 46,6%. Αυτή η πρωτοφανής εικόνα δείχνει πως το όνειρο της εσωτερικής αναψυχής, που άλλοτε αποτελούσε βασικό πυλώνα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, βρίσκεται πλέον σε κίνδυνο.Απόλυτη καταστροφή των εγχώριων διακοπών για τους Έλληνες. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους: 9 στις 10 διανυκτερεύσεις πραγματοποιούνται πλέον από ξένους, αφήνοντας τους Έλληνες σε δεύτερη μοίρα.
Η χώρα μετατρέπεται σε προορισμό αποκλειστικά και μόνο για τους τουρίστες του εξωτερικού, ενώ οι ίδιοι οι πολίτες απομακρύνονται από τις δικές τους παραλίες, τα νησιά και τις ορεινές διαδρομές. Ταυτόχρονα, το 46,6% των Ελλήνων δηλώνει ότι δεν μπορούν να κάνουν ούτε μια εβδομάδα διακοπών, εξαιτίας της οικονομικής ασφυξίας, των χαμηλών μισθών και της ακρίβειας που συνεχίζει να τσακίζει κάθε ελπίδα για ανάπαυλα.
Η ραγδαία αυτή επιδείνωση οφείλεται σε μια σειρά από συστημικές παθογένειες που έχουν επιδεινωθεί τα τελευταία χρόνια. Η ακρίβεια έχει εκτοξευτεί, κάνοντας το κόστος ζωής δυσθεώρητο για την πλειονότητα των νοικοκυριών. Οι τιμές στα ακτοπλοϊκά εισιτήρια, που άλλοτε ήταν προσιτές, έχουν φτάσει σε επίπεδα που θυμίζουν υπερατλαντικές πτήσεις, ενώ οι τιμές στα καταλύματα έχουν εκτοξευθεί, καθιστώντας τον εσωτερικό τουρισμό μια επιλογή μόνο για λίγους.
Παράλληλα, οι μισθοί έχουν παραμείνει καθηλωμένοι ή έχουν υποστεί περικοπές, και το κόστος διαβίωσης έχει γίνει απαγορευτικό. Σε αυτό το πλαίσιο, η δυνατότητα των Ελλήνων να ταξιδέψουν εντός της χώρας τους έχει περιοριστεί δραματικά, μετατρέποντας το όνειρο της εσωτερικής αναψυχής σε μια ανάμνηση που ανήκει σε λίγους.
Το τραγικότερο είναι πως ο ελληνικός τουρισμός, που παλιά ήταν η κινητήρια δύναμη της οικονομίας και της κοινωνικής ζωής, φαίνεται πως έχει μετατραπεί σε μια υπόθεση αποκλειστικά ξένων επισκεπτών. Η εγχώρια αγορά έχει ουσιαστικά εγκαταλειφθεί, ενώ η εσωτερική κατανάλωση, που κάποτε τροφοδοτούσε τις τοπικές οικονομίες, βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.
Αυτή η κατάσταση δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο: η έλλειψη εσωτερικού τουρισμού περιορίζει τις τοπικές επιχειρήσεις, οδηγώντας σε περαιτέρω οικονομική αποδυνάμωση και τελικά, σε μια κοινωνική φτωχοποίηση. Η Ελλάδα, που κάποτε ήταν γνωστή για τις πανέμορφες παραλίες και τον πολιτιστικό της πλούτο, κινείται πλέον προς μια νέα πραγματικότητα, όπου το ταξίδι και η αναψυχή γίνονται προνόμια λίγων. Η εικόνα του ελληνικού καλοκαιριού που διαμορφώνεται είναι αποκαρδιωτική και θλιβερή.
Τα ελληνικά νησιά και οι τουριστικοί προορισμοί πλέον μοιάζουν με απλούς χώρους φιλοξενίας ξένων, παρά με αγαπημένους προορισμούς των κατοίκων τους. Οι παραλίες, που παλαιότερα ήταν το καταφύγιο των ντόπιων, έχουν μετατραπεί σε τουριστικές ”εστίες ξένων”, ενώ η οικονομική δυσπραγία έχει μετατρέψει το ελληνικό καλοκαίρι σε μια μακρινή ανάμνηση για τους περισσότερους, ώστε η κοινωνία να αδυνατεί να απολαύσει τους καρπούς του τόπου της.
Αυτή η κατάσταση δεν είναι απλώς μια οικονομική κρίση. Είναι μια κοινωνική και ψυχολογική καταστροφή. Η Ελλάδα, που κάποτε ήταν γνωστή για την φιλοξενία και το μεγαλείο της, μοιάζει να απομακρύνεται από τις αξίες της, υποκύπτοντας στην οικονομική αβεβαιότητα και την απληστία των ξένων. Οι πολίτες αισθάνονται αποξενωμένοι, αόρατοι στον ίδιο τους τον τόπο, και η ελπίδα για μια δική τους ανάσα διακοπών σβήνει καθημερινά.
Η Πολιτεία και οι αρμόδιες αρχές θα πρέπει να αντιστρέψουν αυτήν την πορεία και να επαναφέρουν το δικαίωμα στην εσωτερική αναψυχή ως βασικό πυλώνα της κοινωνικής ευημερίας. Η αντιμετώπιση της ακρίβειας, η ενίσχυση των μισθών και η μείωση του κόστους ζωής πρέπει να βρεθούν στην κορυφή της ατζέντας. Παράλληλα, η ανάπτυξη ενός βιώσιμου και προσιτού εσωτερικού τουρισμού θα αποτελέσει κλειδί για την ανάκαμψη της οικονομίας, διαφυλάσσοντας την κοινωνική συνοχή και την ποιότητα ζωής
Οι τοπικές κοινότητες, οι επιχειρηματίες και η πολιτεία οφείλουν να συνεργαστούν για την υλοποίηση πολιτικών που θα στηρίξουν την εσωτερική αγορά και θα ενισχύσουν την εθνική ταυτότητα και υπερηφάνεια. Εν κατακλείδι, το μέλλον του ελληνικού τουρισμού περνάει μέσα από την αναγνώριση και την αντιμετώπιση των βαθύτερων δομικών προβλημάτων που τον πλήττουν.
Είναι καιρός να αναλογιστούμε: Πότε θα σταματήσει αυτή η καταστροφική πορεία; Πότε θα ξαναβρούμε το δικαίωμα να απολαμβάνουμε τον τόπο μας; Πότε θα παλέψουμε για μια Ελλάδα που θα ανήκει στους Έλληνες, όχι μόνο στους ξένους;
Η απάντηση είναι άμεση και επιτακτική: αν δεν αντιστρέψουμε αυτή την πορεία, το τέλος της εποχής του εσωτερικού τουρισμού θα είναι οριστικό και ανεπανόρθωτο. Το μέλλον της χώρας μας δεν πρέπει να είναι μόνο μια εικόνα ξένων επισκεπτών, αλλά μια κοινή υπόθεση όλων μας.
Οι τοπικές κοινότητες, οι επιχειρηματίες και η πολιτεία οφείλουν να συνεργαστούν για την υλοποίηση πολιτικών που θα στηρίξουν την εσωτερική αγορά και θα ενισχύσουν την εθνική ταυτότητα. Μόνο με συλλογική προσπάθεια και καινοτόμες λύσεις μπορεί η χώρα να ξαναβρεί το δρόμο της βιώσιμης ανάπτυξης και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
