Πολυμήδη Χούτου
Όταν ένα νοσοκομείο, πυλώνας της δημόσιας περίθαλψης στην Κρήτη, όπως το Βενιζέλειο, φτάνει στο χείλος της κατάρρευσης, δεν μιλάμε πια για ένα ακόμη ”πρόβλημα του ΕΣΥ΄΄. Μιλάμε για ένα οργανωμένο έγκλημα κατά της υγείας, της αξιοπρέπειας και τελικά της ίδιας της ζωής των πολιτών.
Οι γιατροί στο Βενιζέλειο εκπέμπουν SOS γιατί δεν αντέχουν πια να σηκώνουν στην πλάτη τους ολόκληρες κλινικές, χωρίς αναισθησιολόγους, χωρίς ασφαλή προγράμματα εφημεριών, χωρίς τον παραμικρό σεβασμό από την πολιτεία που τους θέλει να είναι ήρωες και θύματα μαζί.
Όταν το νυστέρι μένει στα χέρια γιατί δεν υπάρχει αναισθησιολόγος, δεν έχουμε απλώς κατάρρευση προγραμμάτων, έχουμε θεσμική εγκατάλειψη.
Είναι η στιγμή που η πολιτεία παύει να λειτουργεί. Γιατί όταν ο πολίτης φτάνει στο χειρουργικό τραπέζι με την ελπίδα να σωθεί και βρίσκει άδεια πόστα, κλειστά χειρουργεία, γιατρούς να καταρρέουν από τις αλλεπάλληλες εφημερίες, τότε δεν έχουμε πρόβλημα στελέχωσης. έχουμε έγκλημα με πρόθεση.
Τα νοσοκομεία δεν είναι αποθήκες πόνου ούτε πεδία διαχείρισης ζημιών. Είναι δομές ζωής. Όταν ασθενείς μπαίνουν σε λίστες αναμονής απλά για να περιμένουν το άγνωστο. τότε η ασφάλεια του πολίτη έχει μετατραπεί σε άδεια λέξη.
Κι ενώ οι χειρουργικές επεμβάσεις τινάζονται στον αέρα, κι ενώ οι ασθενείς στοιβάζονται περιμένοντας το αυτονόητο, να χειρουργηθούν με ασφάλεια, κάποιοι σε γραφεία υπουργείων ασχολούνται με ”αναδιορθρώσεις”, ”εξορθολογισμούς”, ”κινητικότητες προσωπικού”.
Μπαλώματα σε ένα σαπισμένο σύστημα. Αναισθησιολόγοι να μετακινούνται σαν εργαλεία από το ΚΑΤ και το ΠΑΓΝΗ για να ”σωθεί” ο Ιούνιος. Και μετά; Τον Ιούλιο τι θα γίνει; Θα μπαλώσουν με λουκέτο;
Το πρόβλημα δεν είναι ούτε νέο ούτε τοπικό. Από το Βενιζέλειο μέχρι το Ιπποκράτειο και το ΑΧΕΠΑ, η τραγική έλλειψη αναισθησιολόγων και κρίσιμου ιατρικού προσωπικού δεν είναι αστοχία σχεδιασμού. Είναι συνειδητή επιλογή εγκατάλειψης του δημοσίου συστήματος υγείας. Γιατροί εξουθενωμένοι, ασθενείς σε αναμονή, και στο τέλος, οικογένειες που πενθούν.
Το σύνθημα των εργαζομένων, του Βενιζελείου και του ΠΑΓΝΗ στην διάρκεια στάσης εργασίας, στην οποία σεμμετείχε η τριμελής επιτροπή, ”τα νοσοκομεία δεν θα γίνουν Τέμπη”, δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι κραυγή απόγνωσης. Διότι όταν το κράτος ξέρει και δεν παρεμβαίνει, τότε το έγκλημα προαναγγέλλεται.
Η υγεία δεν είναι πεδίο για επικοινωνιακές φούσκες και ”αρίστης ποιότητος” μωρολογίες. Είναι πεδίο καθημερινής μάχης, ευθύνης και αποφάσεων. Και σε αυτό το πεδίο, η κρατική διοίκηση απουσιάζει προκλητικά. Δεν ελέγχει, δεν προνοεί, δεν ανταποκρίνεται. Αντί να κινητοποιήσει κάθε διαθέσιμο μηχανισμό, κάθε εφεδρεία, κάθε δομή, παρακολουθεί την αποσάθρωση του ΕΣΥ (Εθνικό Σύστημα Υγείας) σαν να μην την αφορά.
Και εδώ, αναδύεται το πραγματικό ερώτημα: Πόσες ζωές πρέπει να χαθούν ακόμη για να συγκινηθεί το ανάλγητο πρόσωπο του κράτους;
Διοικητικά, η αποκλειστική ευθύνη βαραίνει το Υπουργείο Υγείας. Δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τις τεχνικές ”δυσκολίες”, ούτε να πετά το μπαλάκι στις διοικήσεις των νοσοκομείων. Το υπουργείο έχει στη κατοχή του ολόκληρο τον μηχανισμό ελέγχου, την ισχύ και πάνω από όλα την υποχρέωση να τα αξιοποιήσει για να προστατεύει την ανθρώπινη ζωή.
Και τι βλέπουμε σήμερα; Μια πλήρη θεσμική αδράνεια που δεν είναι απλώς αδιαφορία , είναι συνενοχή.
Η θεσμική σιγή που επικρατεί δεν είναι τυχαία, είναι ενορχηστρωμένη. Και ο υπουργός Άδωνις Γεωργιάδης, που έχει άποψη για τα πάντα, από τις τιμές των καρπουζιών μέχρι το πώς πρέπει να δρουν οι πολίτες, γίνεται άφαντος όταν πρόκειται για τα νοσοκομεία. Ξαφνικά δεν υπάρχει. Ούτε δηλώσεις , ούτε πολιτική βούληση, που ισοδυναμεί με αποδοχή και συνέργεια στο δράμα που εκτυλίσσεται στις δημόσιες δομές υγείας. Αυτό είναι εγκατάλειψη καθήκοντος, είναι πολιτική προδοσία απέναντι στους Έλληνες πολίτες.
Και όλα αυτά στο όνομα τίνος; Της διαχείρισης κόστους; Της ”αποδοτικότητας”; Ή μήπως της ιδιωτικοποίησης που έρχεται σιωπηλά σαν λύση στην καταστροφή που οι ίδιοι προκαλούν;
Αυτό που καταρρέει σήμερα. δεν είναι απλά ένα σύστημα.
Ειναι η ίδια αντίληψη περί κράτους, περί διοίκησης και περί ηθικής υποχρέωσης προς τον πολίτη. Μόνο μια ριζική πολιτειακή αλλαγή, βασισμένη στην αλήθεια, το δίκαιο και την αυτογνωσία, μπορεί να εγγυηθεί πως ποτέ ξανά δεν θα κινδυνεύσει η ζωή κάποιου Έλληνα πολίτη.
Η μόνη διέξοδος είναι η πολιτεία των ανθρώπων.
Απέναντι στην χρόνια θεσμική ανεπάρκεια, στην εγκληματική σιωπή των ΄΄αρμοδίων” και στον εφιάλτη της κατάρρευσης του ΕΣΥ, δεν υπάρχει καμία λύση μέσα στα ίδια σχήματα που γέννησαν αυτήν την κρίση. Η επόμενη ημέρα στην Υγεία δεν μπορεί να έρθει με διαχειριστές του χάους και εκπροσώπους ιδιωτικών συμφερόντων.
Η επανίδρυση της Υγείας είναι θέμα πολιτείας. Και Πολιτεία σημαίνει Ελλήνων Συνέλευσις.
Η Ελλήνων πολιτεία δεν έρχεται να κλείσει ”τρύπες”, να μπαλώσει δομές ή να μοιράσει φιλανθρωπικά επιδόματα.
Έρχεται να αποκαταστήσει την Ιερότητα της ανθρώπινης ζωής, να θέσει στο κέντρο τον άνθρωπο και να θεσπίσει μια Υγεία πλήρως δημόσια, δωρεάν και αξιοπρεπή.
Και πάνω απ’ όλα, απόλυτος σεβασμός στον Πολίτη, ο οποίος παύει να είναι ”πελάτης” της υγείας, και καθίσταται κυρίαρχος εντολέας της Πολιτείας του, όπως ξεκάθαρα δηλώνεται στις Προγραμματικές Δηλώσεις του Πολιτικού Φορέα.
